GOEDBLOG

Nu de wintertijd zijn intrede heeft gedaan, komt de vraag weer bij mij boven: zouden winterkoninkjes hier blij mee zijn? Omdat ik zelf het antwoord op die vraag niet zo een-twee-drie weet, heb ik onderaan mijn weblog een enquete geplaatst. De resultaten zullen in overleg met Vogelbescherming Nederland, Avifauna en Het Christelijk Ornitologisch Verbond binnenkort gepubliceerd worden.

Vandaag bezocht ik een medisch specialist. Een aardige man, had men mij vooraf verteld. Met enige scepsis zat ik in zijn wachtkamer. Een medisch specialist die een aardige man is. In de confrontaties die ik met medisch specialisten heb gehad, zijn ze mij nooit zozeer opgevallen als aardige mensen. O zeker, capabele mensen, doorgestudeerd, indrukwekkende vocabulaire, gezaghebbend en dat uitstralend, dikwijls in combinatie met hun goedkoop ogende witte jasje met veel pennen in de borstzak en stethoscoop om de nek, dure schoenen van Church of een polshorloge dat je alleen bij de betere juweliers aantreft. Maar zelfs met die details zouden het aardige mensen kunnen zijn. Ik wacht. Ik wacht veel te lang. Hoewel ik om 15.30 uur ben ontboden, roept de specialist mij pas om 16.40 uur binnen. Eén uur en tien minuten te laat. Terwijl ik al tien minuten voor de afgesproken tijd aanwezig was. Ik word graag gezien als iemand die zijn afspraken nauw neemt. De arts gaf mij een hand. Onduidelijk (weer...

Zondagmiddag. Niks te doen. In een flits schoot het door mij heen. Voetballen! Er is voetballen op het plaatselijke sportcomplex. En al jaren nam ik mij voor om een keer een wedstrijd te gaan bekijken (maar het was er nog nooit van gekomen omdat een zondag nog zo saai kan zijn of er gebeurt wel wat). Fiets gepakt, richting voetbalveld. Kaartje gekocht (ik vond het veelbelovend dat ik moest betalen voor wat ik zou gaan zien) en mijn positie ingenomen langs het veld. Daar waren de mannen. Het voelde gelijk een beetje als mijn mannen, hoewel ik ze nog nooit had zien voetballen en er geen één van naam kende. Het ging er stevig aan toe. Eigenlijk niet anders dan op televisie. Douwen, trekken en vooral veel schelden. 'Hé Scheids!, hé Lijn! ben je blind? En zo meer. De meeste opmerkingen kwamen niet van de spelers zelf maar van de mannen rond het veld. Zoals de man naast mij. Hij was een Italiaanse Nederlander die geweldig mooi kon schelden. 'He Lijn! Godverdomme Mongool, kan jij niet...

Knappe milieu-babbel van het KLM Open, het grootste golfevenement van Nederland tijdens de European Tour. Organisatoren pretenderen dit golftoernooi in Hilversum ‘klimaatneutraal’ te kunnen organiseren. ‘In het streven naar een duurzaam toernooi, wil het KLM Open haar voetafdruk reduceren en compenseren’, aldus het programmaboekje. Een duurzaam golfevenement? Is (ont)spanning, opperste golfstrijd, lekker eten en drinken, zien en gezien worden niet goed genoeg meer tijdens het Open? Ca. 40.000 bezoekers, pendelbussen en shuttles rijden af en aan, parkings staan boordevol, golfers ingevlogen uit de hele wereld en een promodorp zo groot als vijf voetbalvelden. Erg? Nee hoor, best leuk allemaal. Maar hou op met die je-zelf-goed-pratende milieu-onzin zeg. In het programmaboekje van het KLM Open lees je hoe deze klimaatneutrale aflaat van KLM, Deloitte en ABN AMRO feitelijk werkt: naast het afval te scheiden en nog wat milieumaatregelen die eigenlijk heel normaal zijn in deze tijd, betalen g...

Sprak mannen van mijn leeftijd op een feestje. Zij vertelden dat ze twitterden. Ook zakelijk. En het scheen ze iets op te leveren, fantaseerden ze met droge ogen. Sneue mannen. Mensen die hun bestaansrecht ontlenen aan hun digitale performance. Oeps...is niet deze webblog ook een online uithangbord van mijzelf? Schrijf ik hier ook niet om gelezen te worden? Nee, want tot op heden maak ik nooit iemand wakker, houd ik niemand van zijn werk en interrumpeer ik anderen niet met mijn geschrijf. Hooguit twee, drie mensen weten dat ik blog; en dat wil ik graag zo houden. Ik schrijf voor mijzelf. Twitteren? Het is voor mensen die vrezen dat ze buiten de boot vallen als ze het niet doen. 90% Is non-communicatie. Digitale flatulatie. Stinkende berichten die nergens aan bijdragen. Digitale windjes die je beter in je eigen broek zou moeten laten in plaats dat je ze er uitwappert. Ik voorspel dat we over pakweg 2, 3 jaar allemaal twittermoe zijn (Paul de Leeuw is inmiddels de eerste die inzag dat tw...

Of ik zo vriendelijk wilde zijn even op hun tasjes te letten, vroeg één van de twee jongedames mij. Met een parmantig vingertje wees zij op een grijs en een aardbeienrood damestasje bij hun tafeltje in het restaurant. ‘Doe ik’, antwoordde ik behulpzaam, gevleid door het vertrouwen dat de jongedames in mij – onbekende man – stelden. ‘Waar gaan ze naar toe?’ vroeg ik aan mijn vrouw met wie ik een kopje koffie dronk. Ook zij wist het niet. Het damestoilet was de andere kant op. De serveerster zette de bestelde broodjes op de tafel van de dames, waar slechts twee damestasjes aanwezig waren. Door het grote raam zag ik de twee meisjes buiten tegen de pui leunen. Rokend. ‘Wel allemachtig, het moet niet gekker worden’, kookte ik. ‘De dames gaan buiten staan roken en ik mag over hun bezittingen waken’. Bij terugkomst van de dames kreeg ik een vriendelijk dank-u-wel in duplo van het tweetal. ‘Hoor ‘ns even’ sprak ik ze aan. ‘dank voor het in mij gestelde vertrouwen, maar willen jullie de volgend...

Inmiddels is onze duif uitgevlogen. Zij (hij?) is al een hele knaap. De moeder komt elke dag op de buitentafel en eet figuurlijk uit mijn hand. Momenteel vindt ze Bastogne-koeken het lekkerst. Soms komt het jong erbij, maakt zielige piepende geluidjes en wil zich laten voeden door z'n moeder. Maar die denkt op haar beurt: bekijk jij het maar, zorg maar voor jezelf. Je bent nu oud en wijs genoeg. Omdat alle koerduiven (of lachduiven) op elkaar lijken, is het best moeilijk te zien wie wie is. Kwestie van tijd. Dan ken ik ze bij naam...