GOEDBLOG

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....

Ik zou slechts weinig van je houden als ik zeggen kon hoeveel. Jan Vercammen

Vanaf het bestaan van de eerste levensvormen op aarde zijn er tussen de vijf en vijftig miljard species geweest, waarvan er nu nog slechts vijf tot vijftig miljoen over zijn. Dus 90% van alle levende soorten die ooit op aarde hebben geleefd is uitgestorven. Uit: De geschiedenis van de liefde. Nicole Kraus.

Gisterenavond was ik op een gemeentelijke bijeenkomst over geplande wegomleidingen bij ons in de buurt. Een en ander veroorzaakt door wegwerkzaamheden die al tijden gepland staan. Je had het gekrakeel moeten horen van de burgerij. Iedereen toonde zich mondig en menig burger deed een duit in het zakje en blies lekker hoog van de toren. Belachelijke plannen, hoe konden ze het bedenken, werd er geen rekening gehouden met enzovoort. De avond duurde lang. Vooral omdat iedere aanwezige zijn woordje wilde doen. De één nog schreeuwender dan de ander. Opgeheven vingers, rode hoofden. Nee, dan Japan. Ruim twintigduizend mensen dood door een aardbeving en overstroming. Verwoesting alom. Wegomleidingen zijn zelfs niet meer mogelijk. Toch heb ik geen schreeuwende burger gezien. Geen Japanner die met opgeheven vinger afgaf op de minister van binnenlandse zaken. Geen grote mond naar wie dan ook. Gelatenheid. Ingetogenheid. Berusting. Een klein beetje van die mentaliteit kunnen we best gebruiken hier ...

De telefoon gaat. Een mevrouw. Ze wil mij een krantenabonnement verkopen. 'Het is een aanbieding', zegt ze. 'Nee, dank u', zeg ik beleefd. 'Maar het is een tijdelijke aanbieding', zegt ze. Nogmaals bedank ik. 'Mag ik vragen wat u tegenhoudt?', vraagt ze. 'Mag ik vragen waarom u zo aandringt?', vraag ik. 'Mag ik vragen waarom u mij een vraag stelt?', vraagt zij. 'Mag ik vragen waarom u juist mij belt?', vraag ik. 'Mag ik u vragen wie ik anders had moeten bellen?', vraagt zij. 'Mag ik u vragen waarom u de krant in de aanbieding doet? Is-ie soms van gisteren?', vraag ik. 'Mag ik u vragen waarom u dat wilt weten?', vraagt zij. Het werd nog een lange middag die middag.

Een vrouw solliciteert bij een circus. Ze zegt tegen de circusdirecteur, die maar weinig tijd heeft: 'ik kan heel goed een vogel nadoen'. 'Daar zit ons publiek niet op te wachten', zegt de circusdirecteur kortzichtig en steekt zijn hand uit naar de vrouw om haar gedag te zeggen. De vrouw schudt zijn hand en vliegt weg...