Doorgaan naar hoofdcontent

Jubileum


Vrijdagavond, 21.15 uur, Xiamen, China. Terwijl ik met een rugzak vol souvenirs de terugweg naar mijn hotel probeer te vinden, word ik aangesproken door een kleine dikke Chinese man. Hij zegt iets in het Mandarijns dat ik niet versta. Als ik dat laat merken, lacht hij. Hij zegt hetzelfde (tenminste zo klinkt het) nog een keer, maar dan op luidere toon en met meer klemtonen. Ik steek mijn armen in de lucht ten teken dat ik niet weet waar hij het over heeft. Dan pakt hij mijn arm. Normaal zou ik dat op dit uur en op een locatie waar ik de bevolking niet goed ken, niet toestaan; maar gezien mijn superieure lengte laat ik de man gaan. Hij neemt mij mee naar een kraampje waar een man en een vrouw staan. We knikken naar elkaar. Zij staat flensjes te bakken, flensjes van een soort eierbeslag. De dikke Chinees wijst op het keukentje. Hij wijst het jaartal 1999 aan dat op de voorkant van het standje staat. Waarschijnlijk staat er 'sinds 1999'. Aha, knik ik. 'Ze bestaan 10 jaar?' vraag ik.
'Op de kop af' zegt de dikkerd in perfect Nederlands. 'Vind je het niet prachtig dat je dit jubileum mag meemaken? En tegen, wat later zijn dochter blijkt te zijn achter het pannetje, zegt hij: 'Li-Wan, geef meneer eens een portie van het huis. Doe maar 'n dubbele. 't Is tenslotte feest'. Het was pas laat toen ik weer in mijn hotel was.

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...
Een reactie posten
Meer lezen

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.
Een reactie posten
Meer lezen

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...
Een reactie posten
Meer lezen