'Een flesje berkenwater, alstublieft' zeg ik tegen het meisje achter de toonbank van de drogisterij. 'Wat?' zegt ze. 'Een fles-je ber-ken-wa-ter', articuleer ik.' Zij herhaalt mijn woorden met een vraagteken erachter, waaruit ik oplees dat ze geen flauw benul heeft waarover ik het heb. En die gedachte klopt. 'Nooit van gehoord', zegt ze zonder enige schaamte, die ik persoonlijk wel gehad zou hebben als ik achter de toonbank van een drogisterij stond en niet wist wat berkenwater was. Ik waan mij even de docent van de cursus haarverzorging voor beginners. 'Berkenwater is afkomstig van berkenbomen en het is voor je haar', leg ik haar zo simpel mogelijk uit. Zij knikt. Haar mond een klein beetje open, waardoor ze nog net iets dommer lijkt dan ik zo even aannam dat ze was. 'Ik heb er werkelijk nog nooit van gehoord. En ik werk hier nou toch alweer bijna anderhalf jaar'.
Dat zegt meer over jou dan over berkenwater denk ik. Maar dat zeg je niet tegen een meisje van pakweg 22, 23 jaar die door haar onwetendheid ook wel weer iets puurs heeft. En dan vervolgt ze 'berkenbomen, dat zijn toch die bomen met die scherpe naaldjes?'. Ik glimlach. En dat legt zij uit als een 'ja'. 'O, daar heb ik wel een lekkere badschuim van'. Nou ja, verkopen kan ze in elk geval wel.
Reacties