Ons betalingshandelen is duizenden jaren gestoeld geweest op ruilen. Jij een kip, ik twee broden. Op zich een prima systeem. Toch werd dat systeem op een bepaald moment, laten we zeggen dat het voortschrijdend inzicht was, als onhandig gezien. Er rees nogal eens de vraag of een kip wel evenveel waard was als twee broden. En een dubbele kipfilet, was dat vier of vijf sneetjes waard? En dan was er heibel. Toen introduceerde een slimmerik zout. Zout als ruilmiddel waarmee je kon betalen. Maar dat bleek ook niet ideaal (het gaf zo'n rotzooi bij de kassa). Mooi moment voor de introductie van 'argent'; zilver als betaalmiddel. De munt was een feit. Het wachten was op de boekdrukkunst, zodat ook het papiergeld geïntroduceerd kon worden.
Toen we dat allemaal hadden en er net een beetje aan gewend waren - ik maak nu even een stapje in de tijd - kwam het elektronische betalen. Met pinnen (chippen is alleen nog voor golfers), zijn velen van ons groot geworden. Maar, zo zeggen de banken, pinnen is onveilig en dus introduceren ze nu 'dippen'. Dat is een soort pinnen, maar dan moet je niet sleuren, maar wippen. Kijk nu al uit naar ons volgende betaalhandelen na het dippen. Zwippen? Baffelen? Rippen? Knippen? Of toch gewoon weer ruilen, zout of zilver?
Reacties