Doorgaan naar hoofdcontent

Complimenten


Gisteren belde ik UPC omdat mijn internetverbinding niet werkte. Nadat ik eerst acht minuten telefonisch in de wacht geterroriseerd was (druk 1 voor dit, druk 2 voor dat, druk 56 voor zus en 57 voor zo...), kreeg ik een jongen aan de telefoon die zijn eigen naam niet duidelijk kon uitspreken. Ook niet toen ik hem er tot twee keer toe naar gevraagd had. Laat maar, dacht ik. Dit gaat te lang duren. Worden ze bij UPC getraind om hun naam te mompelen? Zodat je later niet kunt zeggen -omdat je de naam niet duidelijk verstaan hebt- wie jou iets had toegezegd ?
Ja, mijnheer dat is dan jammer, u moet toch echt een naam weten van de medewerker die u gesproken hebt.
Ik vertel de jongen zonder naam mijn probleem en dat ik zelf al een keer of wat het modem uit en weer aangeschakeld heb. En toen kwam het. De jongen zei: 'Dan wil ik u op de eerste plaats complimenteren dat u zelf al gezocht heeft naar een oplossing'. En dit verzin ik niet. Dat zei hij echt. 'Ik wil u op de eerste plaats complimenteren'. Hij maakte mij de complimenten! Ik kreeg een schouderklopje, terwijl ik bezig was de internetprovider een schop onder zijn kont te geven.
Nu vraag ik mij af of deze jongen zonder naam dit tactiekje geleerd had tijdens zijn training 'Klanten Afzeiken'. Ik hoor de trainer het zeggen: 'nooit je excuses aanbieden, dat doen wij niet bij UPC, nee, je maakt de klant je complimenten voor zijn intelligente handelen. Belonen, dat werkt. Bij paarden, bij honden en bij klanten van UPC want die zijn net zo stom als de gemiddelde viervoeter en daarom behandelen wij ze ook zo'.
Of was de jongen wellicht zelf op het lumineuze idee van complimenteren gekomen? Dat hij gewoon bij toeval een keer een hele kwaaie klant een veer in zijn achterste had gestoken en toen bemerkte dat het eigenlijk heel goed werkte. Het haalde de druk van de ketel, zogezegd. De klant verloor wat van zijn boosheid, omdat hij een aai over zijn bol kreeg.
Bij mij werkte het averechts. Ik hoef geen aai over mijn bol van UPC. Ik wil werkend internet. En wel elke seconde van de dag en nacht. Anders kan ik niet op mijn weblog schrijven over de mooie dingen van het leven.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...