Doorgaan naar hoofdcontent

Waar is de Complimentendag gebleven?






Vorig jaar, in 2010, was het op zondag 7 maart Nationale Complimentendag. Ik weet dat nog goed, omdat ik die dag vorig jaar actief gevierd heb (zie http://goedblog.blogspot.com/2010/03/complimenten.html). Vanzelfsprekend keek ik uit naar de Nationale Complimentendag 2011.Voor mij mijn tweede Complimentendag. Ik had mij voorgenomen deze dag mij van mijn beste kant te laten zien. Ik wilde de Complimentendag van 2010 nog eens dunnetjes over doen. Nu vermoedde ik, dat deze heuglijke dag wel zo'n beetje op dezelfde dag in maart zou vallen. Dat is immers met de meeste feestdagen zo; ze keren terug op ongeveer of zelfs exact dezelfde datum van het jaar daarop. Maar wie schets mijn verbazing? De Nationale Complimentendag is van de agenda verdwenen! Foetsie. Weg.
Waarom? Waarom moest deze leuke, positieve dag verdwijnen? Welke autoriteit heeft daartoe besloten? Koningin Beatrix? Rutte? De Rijdende Rechter misschien? Voldeed de dag niet aan de eisen van de overheid? Moest er geld bij? Zijn er opstootjes uitgebroken in de binnenstad vanwege niet oprechte complimentjes? Werden er misschien toch te weinig complimenten uitgedeeld? Of juist te veel, waardoor de avondspits ontregeld werd of de economie anderszins schade op liep? Wat is de reden vraag ik mij af. Ik voel mij bestolen. Zo'n leuke dag met zoveel kansen.
Intussen heb ik mijn besluit genomen. Ik vier morgen mijn privé-Nationale Complimentendag. Ik maak morgen iedereen die ik tegenkom mijn complimenten. Voor de leuke bril, het nieuwe haar, de mooie auto, het doorzettingsvermogen, de spontaniteit of waarvoor men maar mijn complimenten wil ontvangen. Verzoeken voor complimenten kunnen overigens ook per e-mail ingediend worden. Ik zal er rijkelijk mee strooien.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....