Doorgaan naar hoofdcontent

Winkelnering

Ik blijf het sneu vinden: bedrijven die denken dat consumenten producten van ze afnemen zolang ze je het mes op de keel zetten. Het is denken in de geest van de oude industriebaronnen die het loon van hun personeel uitbetaalden in bonnen die zij enkel en alleen konden verzilveren bij winkels die, jawel, eigendom waren van diezelfde baronnen. We noemen dat gedwongen winkelnering. De consument wordt gedwongen bij je te kopen. Tegen wil en dank.
Nu kan ik mij dat handelen van die industriebaronnen destijds voorstellen. Zij hadden de macht en tegenspraak werd niet geduld (grote mond? voor jou tien anderen!). Maar toch zie je deze winkelnering-tactiek ook vandaag nog. Uiteraard bij organisaties die wij allemaal kennen van hun irritante gedrag naar hun klanten (ik noem de KPN-en, de UPC's, de Tele-2's, de Ziggo's, de T-Mobiles en ga zo maar door). Maar het gekke is dat ook een naam waarvan je het niet verwacht, zich toch bezondigd aan winkelnering. Want als ik online een 2 maanden-abonnement wil afsluiten bij het vernieuwde NRC, staat er in de kleine lettertjes (die je toch wel even elders op de website zelf moet opzoeken), dat het abonnement geldt tot schriftelijke wederopzegging. Je kiest dus een abonnement voor twee maanden en je krijgt een abonnement voor het leven als je niet oppast. Gedwongen koop. Winkelnering. Ik had van de NRC intelligenter handelen verwacht...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Taart (deel 1: de sneue versie)

Zojuist een taart gebakken. Nou ja, een taart. Een droge cake-bodem met wat versiering erop. 8 Kaarsjes omdat 54 stuks te begrotelijk werden. In het midden mijn naam in plastic plakletters die ik volgend jaar weer kan gebruiken. Lekker makkelijk.  Als je jarig bent op 7 januari dan vier je dat niet. Uberhaupt jarig zijn vier je niet, ben ik van mening. Heb nooit begrepen waarom mensen hun jaarlijkse geestelijke en lichamelijke aftakeling zoveel luister bij zetten. 'Gefeliciteerd man, je begint al lekker kaal te worden.' Of: 'nou man, van harte, heerlijk toch om soms je eigen telefoonnummer te vergeten?' Als je, zoals ik, jarig bent één week na de jaarwisseling en twee weken na Kerst, kun je je verjaardag beter niet vieren. Vraagt men naar je cadeauwensen dan weet je, na de cadeau-lawines van Sint en Kerst, niet veel meer te bedenken dan 'zakdoeken en sokken'. Van die cadeaus voor sneue mannen die alles al hebben. En daar komt bij, de gasten die je uitnod...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.