Doorgaan naar hoofdcontent

Gestoord.


Naarmate de mens meer communicatiemiddelen tot zijn beschikking krijgt, lijkt het wel alsof hij slechter bereikbaar wordt. Althans, zo ervaar ik het als ik mensen om zakelijke- of privé reden wat wil meedelen. De voicemails, out of replies en wat al niet meer voor standaard-dooddoeners zijn niet van de lucht. En wat, hoe leuk, luid of dringend je ook inspreekt, terugbellen gebeurd slechts bij zeer hoge uitzondering. Vandaag viel het mij op dat zelfs klantenservice-desks slecht bereikbaar zijn. Moet je niet eerst verplicht een keuzemenu met negentien mogelijkheden afluisteren (toets 1 voor afdeling drankmisbruik, toets 12 voor kanaalbehandeling, toets 18 voor flierjeppen, toets 19 als u nog wakker bent en een echt mens wilt spreken...), dan sta je wel veertien minuten in de wacht totdat iemand überhaupt de telefoon nog ergens opneemt.
Nee, het gaat goed met Nederland. Zo goed, dat een klant die belt best wel even kan wachten. Bevalt 'm dat niet, dan komt er altijd wel weer op een goed moment een andere klant, toch?
Zo doet de bakker bij mij op de hoek zijn winkel tussen de middag dicht. Sorry, gesloten tussen 12.00 - 13.00 staat er op het bordje te lezen. De Sufkees. Hij zou een groot bord buiten moeten zetten met: Tussen de middag vers belegde broodjes + dranken! En zo zijn slag kunnen slaan door extra verkoop te doen aan de passerende medewerkers van de omliggende kantoren. Nee, we blijven Nederlands. Tussen de middag niet storen. Mag een mens even rustig zijn boterhammetje opeten, zeg. En het liefst ook niet storen vòòr 10.00 uur 's morgens en na 16.00 uur 's middags. Stel je voor dat we het druk krijgen.
En wie wil bellen, graag alleen op werkdagen tijdens kantooruren met uitzondering van 09.00 tot 17.00 uur, want dan zijn we vooral met onszelf bezig.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...