Doorgaan naar hoofdcontent

Dorpsomroepers!


99,9% Van het nieuws dat je bereikt is oud nieuws.
Nieuw nieuws krijg je nog maar sporadisch op je bordje (lees: in je inbox).
De meeste tweets zijn re-tweets en belangrijk nieuws dat anderen denken te moeten delen met jou, heb je waarschijnlijk gisteren al gelezen.
Ook journalisten hebben nog maar nauwelijks in de gaten hoe snel het nieuws is. Met name radio- en televisienieuwsbronnen en nieuwsbronnen in de gedrukte pers, blijven denken dat ze actueel bezig zijn als ze oude nieuwsfeiten herhalen. Let maar eens op: ook het NOS-Journaal vertelt soms drie, vier Journaal-uitzendingen hetzelfde. Ze spreken over '70 doden', terwijl mijn andere nieuwsbronnen al lang met updates zijn gekomen en weten dat het er slechts 49 zijn.
Nieuws is sneller oud dan verse vis bedorven is. Dat komt enerzijds door de verspreidingssnelheid van nieuws. Daarnaast hebben de kanalen én met name de nieuwsverspreiders die vinden dat ze via deze kanalen 'nieuws' moeten verspreiden, een grote vlucht genomen. Iedereen doet mee met het spelletje 'Verspreid het Nieuws'.
Een voorbeeld: weken terug kreeg ik van zo'n nieuwsverspreider een bericht dat LinkedIn je gegevens voor reclamedoeleinden gaat gebruiken als je dat toelaat in je settings. Vandaag, zo'n dikke drie weken later, klopte de zoveelste dorpsomroeper (ik denk dat ik negen dorpsomroepers voorbij heb zien/horen komen) aan mijn deur en meldde mij dat... inderdaad, LinkedIn etc. etc. Alsof hij breaking news te melden had!
Mijn advies: pas op dat je ook niet zo'n dorpsomroeper wordt die anderen op bedorven nieuwsfeiten trakteert! Zo'n mannetje dat anderen luidkeels napraat en goede sier probeert te maken met jawel... oud nieuws. Dus als je iets nieuws leest of hoort? Houd het gewoon lekker voor jezelf. In de weet dat dit nieuws meestal diezelfde minuut al oud is en dat velen, net zoals jij, via welk medium dan ook er notitie van hebben genomen. Zullen we afspreken dat we nieuws alleen de wereld insturen als je 100% zeker bent dat jij de enige bron bent die het nieuws op dat moment weet? Bij deze: ik heb net heel zachtjes terwijl ik dit stukje schreef, een zacht windje gelaten. Zonder dat iemand het merkte. Is dat wat?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...