Doorgaan naar hoofdcontent

Crisisklappen.

Er vallen momenteel nogal wat klappen in de Gooische villa's. Niet alleen financieel, maar ook fysiek. Niet zo zeer ingegeven door onenigheid over welke vakantiebestemmingen dit jaar moeten worden aangedaan... nee, deze klappen zijn het directe gevolg van de economische klappen die er vallen. Mannen die te weinig verdienen plus hun aandelenportefeuille zien verkleuren tot de diepste kleur rood, blijken te gaan slaan. Ze krijgen last van losse handjes. Helemaal als hun 4-wheeldrives en cabrio's terug naar de dealer moeten en gouden horloges naar de opkoper om zo het huishoudpotje nog enigszins aan te vullen. Dat doet pijn. En wie zelf pijn heeft, laat een ander al snel mede lijden. Dus krijgt vrouwlief klappen. Klets, klats, klandere! van het ene oor op het andere.
Ik vind dat een prima ontwikkeling. Tenslotte hebben wij die hele crisis aan vrouwen te wijten. Zij zijn degenen die de bankmalaise hebben veroorzaakt. Zo hebben de meeste vrouwen een onmogelijk te dichten gat in hun hand. Sommigen zelfs in beide handen. Bovendien zijn vrouwen typische impuls-kopers. Ze kopen alles wat ze zien en helemaal als het glimt. Daarnaast gebruiken vrouwen minimaal twee keer zoveel toiletpapier dan mannen, waarmee ze een aanslag doen op elk huishoudpotje. Tel daarbij dat de ademhaling van vrouwen minder diep en sneller is, waardoor ze meer zuurstof verspillen dan mannen. En dat heeft zo zijn weerslag op het mondiale broeikaseffect. Met alle financiële gevolgen van dien. Nee, niks verwonderlijk dat Gooise mannen klappen uitdelen. Daarmee geven ze duidelijk aan dat het tijd voor bezinning is.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....