Doorgaan naar hoofdcontent

Voetballen Breien.


Mijn vrouw vindt het gek dat ik het boek 'Kerstballen Breien' voor mezelf gekocht heb. 'Je kunt niet eens breien', riep ze mij toe. En zij voegde er bij wijze van scheldwoord een geaardheid aan toe, dat ik hier niet zal herhalen om ons homofiele bevolkingsdeel niet onnodig te kwetsen.
Ik zei mijn vrouw dat ik breien kon leren. Maar dat geloofde ze niet. Ik heb met mijn twee linkerhanden meer kapot gemaakt dan gebreid, weet ze. Hoe dan ook, de cover van het boek intrigeerde mij direct. Ik zag het boek in een boekwinkel in Velp en dacht eigenlijk dat de twee mannen op de cover twee plaatselijke dorpsgekken waren die iedereen in Velp kende als de 'ballenbreiers'. Maar zo was het niet. De mannen zijn twee Noren die al maandenlang op Europese tour zijn met hun ballenbreierij. Ze geven workshops in boekwinkels, winkelcentra en bij businessclubs. Ze treden op in televisieshows. Ze breien kerstballen in leuke Noorse patronen. Niet meer. Niet minder. Maar wel goed genoeg om Europa aan je voeten te krijgen. En ik voorspel dat deze hele ballenbreierij nog maar aan het begin staat van zijn populariteit. Dit balletje zal nog harder gaan rollen en als één grote gebreide sneeuwbal de wereld veroveren. En ik ga daarop inhaken (mooie woordspeling in deze context) met een eigen workshop. De workshop Voetballen Breien. Ik laat u uiteraard weten wanneer deze gaat plaatsvinden. Zal waarschijnlijk zo rond het EK Voetbal 2012 in juni zijn...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...