Doorgaan naar hoofdcontent

TomTom.

Het gebeurde voor de Kerst. Volgens de kranten die er over berichtten waren het broer en zus, maar ik weet uit betrouwbare bron dat dat niet waar is. Het zijn vriend en vriendin, weet ik. En het gaat al langere tijd niet zo goed met hun relatie, wordt er gefluisterd. Heeft veel te maken met 'niet naar elkaar luisteren en zo'. Weinig overleg; ieder doet maar wat-ie zelf wil. Ook nu weer. Zij zei dat ze rechts moesten bij de brug (ze waren op weg naar een Kerstviering in een naastgelegen dorpje). Hij mompelde wat en dacht van niet. Volgens hem was het juist links. En een TomTom had hij nog niet (die lag op de achterbank bij de cadeautjes en zou hij de eerste Kerstdag pas krijgen). Dus daar gingen ze... de plomp in.

Na de klap en de schrik, dacht zij wijselijk: ik zeg niks, hij zoekt het maar uit hoe we hier uitkomen. Als ik de Kerstviering maar haal. Hij dacht: wat maakt mijn motor een raar geluid en wat is die weg zacht. Het lijkt wel of we geen meter vooruit komen.
Toen ze twee uur later weer op het droge stonden nadat de brandweer ze uit hun benarde positie had getakeld, zei zij met veel teleurstelling in haar stem: zie je nou, nou is mijn nieuwe panty ook nog helemaal nat geworden.
En dat vond hij eigenlijk wel de meest opwindende opmerking die zij dat jaar gemaakt had.

Noot: wat je eigenlijk nauwelijks op de foto ziet, is de schoonmoeder van hem die op de achterbank de tas met cadeautjes angstvallig op haar schoot vasthoudt.
Het lieve mens is twee dagen na het incident aan acute longontsteking overleden.
Wel fijn van haar dat zij de nieuwe TomTom zo goed had weten droog te houden.
Moeiteloos wist hij daardoor eergisteren de weg naar het crematorium te vinden waar zij ter aarde werd besteld.

Foto: Alblasserdamsnieuws.nl

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...
Een reactie posten
Meer lezen

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.
Een reactie posten
Meer lezen

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...
Een reactie posten
Meer lezen