Doorgaan naar hoofdcontent

TomTom.

Het gebeurde voor de Kerst. Volgens de kranten die er over berichtten waren het broer en zus, maar ik weet uit betrouwbare bron dat dat niet waar is. Het zijn vriend en vriendin, weet ik. En het gaat al langere tijd niet zo goed met hun relatie, wordt er gefluisterd. Heeft veel te maken met 'niet naar elkaar luisteren en zo'. Weinig overleg; ieder doet maar wat-ie zelf wil. Ook nu weer. Zij zei dat ze rechts moesten bij de brug (ze waren op weg naar een Kerstviering in een naastgelegen dorpje). Hij mompelde wat en dacht van niet. Volgens hem was het juist links. En een TomTom had hij nog niet (die lag op de achterbank bij de cadeautjes en zou hij de eerste Kerstdag pas krijgen). Dus daar gingen ze... de plomp in.

Na de klap en de schrik, dacht zij wijselijk: ik zeg niks, hij zoekt het maar uit hoe we hier uitkomen. Als ik de Kerstviering maar haal. Hij dacht: wat maakt mijn motor een raar geluid en wat is die weg zacht. Het lijkt wel of we geen meter vooruit komen.
Toen ze twee uur later weer op het droge stonden nadat de brandweer ze uit hun benarde positie had getakeld, zei zij met veel teleurstelling in haar stem: zie je nou, nou is mijn nieuwe panty ook nog helemaal nat geworden.
En dat vond hij eigenlijk wel de meest opwindende opmerking die zij dat jaar gemaakt had.

Noot: wat je eigenlijk nauwelijks op de foto ziet, is de schoonmoeder van hem die op de achterbank de tas met cadeautjes angstvallig op haar schoot vasthoudt.
Het lieve mens is twee dagen na het incident aan acute longontsteking overleden.
Wel fijn van haar dat zij de nieuwe TomTom zo goed had weten droog te houden.
Moeiteloos wist hij daardoor eergisteren de weg naar het crematorium te vinden waar zij ter aarde werd besteld.

Foto: Alblasserdamsnieuws.nl

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....