Doorgaan naar hoofdcontent

Prins Carnaval.

Door alle commotie rondom het prinselijk ski-ongeval, was de carnaval er voor mij bijna ingeschoten. 'Weet je wel dat het vandaag de laatste carnavalsdag is?' stoot mijn vrouw mij vanmorgen in bed wakker. Potverdikke, ze heeft gelijk! Nog één dagje maar. En dan is het onder de grote rivieren weer even saai als altijd. Wat te doen? M'n tasje pakken met mijn gekke neus, bril en pet en in gezwinde spoed offpiste afdalen richting de Kruikenzeikers?
Of toch maar thuis afwachten tot we meer weten en de carnaval de carnaval laten, wetend dat-ie volgend jaar hoogstwaarschijnlijk geprolongeerd wordt?
Mijn twijfel is groot: wordt het de Prins of wordt het Carnaval? Piëteit of Festiviteit? Eerbied of Feestlied? Thuis met een kop thee afwachten op de bank of in het zuiden feesten en aan de drank? Een moeilijke keuze, zoveel is duidelijk.
Gelukkig kom ik bij het uitlaten van mijn hond een buurvrouw tegen die ik confronteer met mijn dilemma. Als iemand van boven de grote rivieren heeft zij, getuige haar antwoord, duidelijk niet veel kaas gegeten van het zuidelijke feestje. 'Ik zou juist wel gaan als ik jou was', adviseert zij mij met klem, 'en als je Prins Carnaval ziet, hem persoonlijk sterkte wensen met zijn broer.'
Ik knik en probeer mij te herinneren waar ik mijn tasje met mijn gekke neus, bril en pet heb opgeborgen. Zal ik voor de zekerheid mijn piepertje meenemen voor het geval ik ladderzat bedolven raak in het feestgedruis en ze me moeten uitgraven uit een kluwen mede-feestvierders?

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...
Een reactie posten
Meer lezen

Taart (deel 1: de sneue versie)

Zojuist een taart gebakken. Nou ja, een taart. Een droge cake-bodem met wat versiering erop. 8 Kaarsjes omdat 54 stuks te begrotelijk werden. In het midden mijn naam in plastic plakletters die ik volgend jaar weer kan gebruiken. Lekker makkelijk.  Als je jarig bent op 7 januari dan vier je dat niet. Uberhaupt jarig zijn vier je niet, ben ik van mening. Heb nooit begrepen waarom mensen hun jaarlijkse geestelijke en lichamelijke aftakeling zoveel luister bij zetten. 'Gefeliciteerd man, je begint al lekker kaal te worden.' Of: 'nou man, van harte, heerlijk toch om soms je eigen telefoonnummer te vergeten?' Als je, zoals ik, jarig bent één week na de jaarwisseling en twee weken na Kerst, kun je je verjaardag beter niet vieren. Vraagt men naar je cadeauwensen dan weet je, na de cadeau-lawines van Sint en Kerst, niet veel meer te bedenken dan 'zakdoeken en sokken'. Van die cadeaus voor sneue mannen die alles al hebben. En daar komt bij, de gasten die je uitnod...
Een reactie posten
Meer lezen

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.
Een reactie posten
Meer lezen