Doorgaan naar hoofdcontent

Het Concept van de Angst.


Ik noem het Het Concept van de Angst.
Het is een methodiek die reclamemakers (ook ik) veelvuldig gebruiken om de consument duidelijk te maken dat 'iets beslist moet'. Onze auto's moeten 's winters winterbanden hebben. Anders kan je 's winters de weg echt niet op (en mijn vader dan? die heeft 40 jaar schadevrij gereden zonder winterbanden). Kinderen moesten vroeger drie glazen melk per dag drinken (en mijn kinderen dan? die drinken helemaal geen melk en zijn supergezond). En als je een sterretje in je voorruit hebt, moet je echt direct naar Carglas (en een vriend van mij dan? die rijdt al drie jaar met een sterretje in de voorruit van zijn oude Jaguar).
Het is het grote moeten waarin de reclamemakers ons laten geloven.

Nog eentje dan. De Bond van Schoorsteenvegers proclameert al jaren dat je elk jaar je schoorsteen moet laten vegen (en mijn oma en opa dan? die veegden 35 jaar lang hun schoorsteen niet). De Bond van Verzekeraars doet daar nog een schepje bovenop: niet geveegd, niet verzekerd. Vervolgens maken openhaardbezitters elkaar op verjaardagsfeestjes bang. 'Wel laten vegen hoor, je schoorsteen. Anders ben je mooi niet verzekerd.'
Nee en als de schoorsteen dan elk jaar keurig geveegd is en toch de fik er in gaat, leert de praktijk dat je A) ofwel onderverzekerd bent, dan wel B) dat het een kwestie is van nalatigheid en/of onoplettendheid (regel 4, lid 2 - uitzonderingen) of C) dat je brandverzekering geen schoorsteenbrand vergoedt.
Dus mensen, laat je niet opjutten door Het Concept van de Angst.
Want wie bang is, maakt altijd de verkeerde beslissingen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...