Doorgaan naar hoofdcontent

Vertrouwde worst.

Heel vaak kiezen we iets dat we al kennen. Een restaurant bijvoorbeeld. Of een vakantiebestemming. Een automerk. We maken veel van onze keuzes op grond van kennis die wij hebben opgedaan door ervaring in plaats van te kiezen op basis van nieuwe, neutrale informatie. We hebben al eens gegeten in dat restaurant, we zijn al eens op die vakantiebestemming geweest, we weten hoe die auto werkt en rijdt. Geen verrassingen en dat is wel zo prettig, zo denken we.
Zo leven we in zekere rondjes zonder twijfels. Net zoals de vorige keer kiezen we iets dat in feite geen keuze is; het is een herbeleven van. En als we dan in dat restaurant zijn, kiezen we, na net zo lang als de vorige keer naar de kaart gekeken te hebben, hetzelfde gerecht als toen. Doet u mij maar de pannenkoek met stroop, zeggen we steevast, terwijl wij in het pannenkoeken-restaurant zijn dat om zijn 82 variaties bekend staat. En als we op die zelfde vakantiebestemming zijn, na vooraf alle vakantie-websites doorzocht te hebben, doen we dezelfde dingen als toen. En als we diezelfde nieuwe auto kopen (ja, wel het nieuwe model), nadat we heel veel showrooms van vreemde merken zijn binnen gelopen, maken we de eerste dag met diezelfde auto hetzelfde proefritje als toen. Herbeleven vinden mensen comfortabel en gemakkelijk. Het Feest van de Herkenning is zelfs baby's en kleuters niet onbekend. Steeds hetzelfde geluidje, hetzelfde kiekeboe-grapje, hetzelfde verstop-spelletje, ze vinden het heerlijk. Het is allemaal zoveel makkelijker dan geconfronteerd worden met onverwachte nieuwe dingen. Zoals een menukaart die je niet kent. Een camping waar je het winkeltje moet zoeken. Een auto waarbij je niet direct weet waar de bediening van de achterruitwisser zit. Een spel waarvan je de spelregels nog moet lezen. Allemaal lastige dingen die tijd en extra inspanning vragen. Een beetje slimme marketeer maakt gebruik van dit gegeven. Als je weet dat heel veel klanten voor het 'ouwe vertrouwde dat ze al kennen' kiezen, moet je ze die vertrouwde worst in grote mate voorhouden. Niet te veel nieuwe worst met vreemde nieuwe smaakjes, nee, de bekende worst. Die verkoopt het beste! Dat weet de HEMA al jaren. Zekerheid kent geen twijfel. Helemaal in onzekere tijden.


Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....