Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren.
Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. Of het zou moeten zijn omdat haar zoon, de slapende prins, de dag voor haar verjaardagsfeestje werd wakker gekust door wie dan ook. Dat zou pas reden zijn voor een uitbundig nationaal feest!
Gebeurt dat niet - en die kans is medisch gezien groter dan dat het wel gebeurt - zou ik tegen deze moeder willen zeggen: denk aan jezelf. Hou het klein, vier het in eigen kring liefst. Zodat, als je verdriet hebt, je vrijuit kunt huilen.