Doorgaan naar hoofdcontent

De beste van 18.

















Vandaag werd Ronald Koeman, trainer van Feyenoord, gekozen tot Beste Trainer van het Jaar. Hij kreeg daar de Rinus Michels Award voor. Ik vroeg mij af bij het lezen van de omschrijving 'Beste Trainer van het Jaar', binnen welke context je zoiets moet zien. De Beste Trainer van het Jaar van wat? Van de regio Rotterdam? Van alle trainers met een blond kuifje en sproeten? Van alle trainers die oud-voetballers zijn? Van alle trainers die meer dan 8 ton per jaar verdienen?

Geen idee welke trainers allemaal meedingen bij deze verkiezing en wat de beoordelingscriteria zijn geweest. Het zal toch niet waar zijn dat het hier de verkiezing betreft van louter trainers van Nederlandse Eredivisie-elftallen? Dat zijn er zegge en schrijve 18! Is Ronald Koeman de beste geworden van 17 andere trainers? En hoezo de beste? Op welk gebied de beste? Is Feyenoord landskampioen geworden of zo? Europees kampioen? De minste tegengoals? Ik kan het mij niet herinneren.
En moet je, als je de beste van slechts 17 andere trainers bent geworden, uitgebreid op TV en in kranten verschijnen met een bokaal in je handen alsof je zojuist de Zilvervloot hebt binnengehaald? In een heel voetbalseizoen de beste zijn van 17 andere VMBO-ers, is dat wat? Ik gaf vroeger op de middelbare school in nog geen 45 minuten in een krap bemeten gymzaaltje met gemak 29 klasgenootjes het nakijken tijdens het apenkooien. Toegegeven, de helft daarvan bestond uit meisjes, maar toch. Ben ik ooit uitgeroepen tot Beste Apekooier van het Jaar? Heb ik ooit in de krant gestaan met de Rinus Apekooi Award? Nee, dan Gert-Jan Verbeek van AZ. Die was net als Ronald genomineerd, maar was zo'n vent om te laten weten de Award niet te willen. Kijk, dan ben je een vent. Wie wil er nou winnen van 17 anderen. Alleen Frank de Boer toch?

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...
Een reactie posten
Meer lezen

Taart (deel 1: de sneue versie)

Zojuist een taart gebakken. Nou ja, een taart. Een droge cake-bodem met wat versiering erop. 8 Kaarsjes omdat 54 stuks te begrotelijk werden. In het midden mijn naam in plastic plakletters die ik volgend jaar weer kan gebruiken. Lekker makkelijk.  Als je jarig bent op 7 januari dan vier je dat niet. Uberhaupt jarig zijn vier je niet, ben ik van mening. Heb nooit begrepen waarom mensen hun jaarlijkse geestelijke en lichamelijke aftakeling zoveel luister bij zetten. 'Gefeliciteerd man, je begint al lekker kaal te worden.' Of: 'nou man, van harte, heerlijk toch om soms je eigen telefoonnummer te vergeten?' Als je, zoals ik, jarig bent één week na de jaarwisseling en twee weken na Kerst, kun je je verjaardag beter niet vieren. Vraagt men naar je cadeauwensen dan weet je, na de cadeau-lawines van Sint en Kerst, niet veel meer te bedenken dan 'zakdoeken en sokken'. Van die cadeaus voor sneue mannen die alles al hebben. En daar komt bij, de gasten die je uitnod...
Een reactie posten
Meer lezen

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.
Een reactie posten
Meer lezen