Doorgaan naar hoofdcontent

Ondernemer positief over toekomst.


Ik citeer uit een krantenartikeltje dat ik recent tegenkwam:

De Kamer van Koophandel hield afgelopen kwartaal een peiling onder haar leden met het thema 'De regio uit de dip'. Hierbij kwam naar voren dat veel ondernemers gunstige vooruitzichten voor hun bedrijf zien. Ondernemers geloven door innovatie en verbeteringen in het eigen bedrijf verder uit de economische dip te kunnen komen. Zij denken te kunnen groeien door meer acquisitie en reclame, innovatie en het verbeteren van de organisatie van het eigen bedrijf. Tot zo ver het krantenartikel.

Klinkt best positief allemaal. Wat een vertrouwen!
En wat een visie vooral van die ondernemers.
Maar helaas... het blijkt maar weer eens dat veel ondernemers maar wat voor de vuist weg zeggen en er de ballen verstand van hebben. De ballen verstand van economie. Van innoveren. En al helemaal niet van 'uit een dip komen'. En niet van reclame maken.
En de meeste ondernemers lukt het al helemaal niet hun eigen bedrijf te verbeteren zodat ze uit de economische dip komen...

Het artikel waaruit ik namelijk citeer, dateert van december 2004.
Die visionaire en goed gemutste ondernemers van toen, zouden ze nog bestaan?
Of zijn ze in hun positivisme innoverend, acquisitieplegend en reclamemakend ten onder gegaan?
Tot slot nog uit hetzelfde artikel deze: "We moeten elkaar de dip niet meer aanpraten en het geld van de consument moet weer gaan rollen", aldus veel ondernemers. Het staat er echt. En ik hoorde - acht jaar na dato - vanmiddag op Radio 1 Diederik Samson hetzelfde zeggen. Met dezelfde overtuiging. Met dezelfde vooruitziende blik ben ik bang, die, net zoals mijn krantenartikel, over acht jaar weer heel erg vergeeld en achterhaald zal zijn.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Taart (deel 1: de sneue versie)

Zojuist een taart gebakken. Nou ja, een taart. Een droge cake-bodem met wat versiering erop. 8 Kaarsjes omdat 54 stuks te begrotelijk werden. In het midden mijn naam in plastic plakletters die ik volgend jaar weer kan gebruiken. Lekker makkelijk.  Als je jarig bent op 7 januari dan vier je dat niet. Uberhaupt jarig zijn vier je niet, ben ik van mening. Heb nooit begrepen waarom mensen hun jaarlijkse geestelijke en lichamelijke aftakeling zoveel luister bij zetten. 'Gefeliciteerd man, je begint al lekker kaal te worden.' Of: 'nou man, van harte, heerlijk toch om soms je eigen telefoonnummer te vergeten?' Als je, zoals ik, jarig bent één week na de jaarwisseling en twee weken na Kerst, kun je je verjaardag beter niet vieren. Vraagt men naar je cadeauwensen dan weet je, na de cadeau-lawines van Sint en Kerst, niet veel meer te bedenken dan 'zakdoeken en sokken'. Van die cadeaus voor sneue mannen die alles al hebben. En daar komt bij, de gasten die je uitnod...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.