Doorgaan naar hoofdcontent

Inside the box-denken!


Het vak copywriter trekt vele jongeren nog altijd aan. Ook al is de spoeling dun qua opdrachten en is het vak de laatste jaren drastisch veranderd. Waar je vroeger als copywriter schreef voor 'printed matter' en RTV (radio en televisie), is het nu vooral het internet dat de klok slaat. 
Mede daardoor zijn veel copywriters 'SEO-tekstinvullers' geworden. Contentschrijvers. Vakkenvullers.
Ze bedenken voor hun opdrachtgevers sleutelwoorden waarop de klant op het internet beter gevonden wordt. Ik verafschuw dat soort schrijverij; het heeft namelijk niets te maken met het vak copywriting. Copywriting is volgens mij schrijven in dienst van de marketing met als doel te verkopen. 

Om met je tekstwerk diensten en producten te kunnen verkopen heb je andere skills nodig. Je moet op de eerste plaats een verkoper zijn. Maar ook beetje een psycholoog. Een klein beetje leraar Nederlands en je moet beschikken over een grote dosis mensenkennis. Daarnaast moet je creatief zijn met taal. Je moet kunnen schrijven, schrappen, met woorden boetseren, beetje erbij, beetje eraf, rust, chambreren, perfectioneren. O ja... en je moet nieuwsgierig zijn en alles willen weten van het product dat of de dienst die je aanprijst.

Af en toe word ik nog wel eens gevraagd voor een 'lesje Copywriting'. 
Ik sta dan oog in oog met jonge mensen die denken dat alles valt of staat met 'out of the box'-denken. Een vreemd fenomeen van deze tijd, dat 'buiten de gebaande paden'-denken. Alles moet tegenwoordig 'out of the box' zijn. Nou, ben ik van mening dat 'out of the box'-denken geweldig goed en waardevol is, maar dat het van nét zo groot belang is dat creatieve mensen en cursisten van een concept en copy cursus weten wat de beperkingen zijn; de 'do not's' en 'die Beschränkungen'. 
Daarmee bedoel ik beperkingen in budget, formaat, kleurgebruik, materiaalgebruik, mediakeuze, executie, deadline, doelgroep. Als je iets niet mag of kan, is het veel moeilijker dan wanneer de ‘sky the limit’ is. Het 'down to earth'-denken is zo essentieel en het 'kijk mij eens creatief zijn-denken' (waar beginnende creatieven zo dol op zijn) dient absoluut op het tweede plan te staan. Ik pleit voor meer Inside the box-denken!

Een klein voorbeeld in dit licht: ik vroeg onlangs aan mijn cursisten (creatieve teams) een placemat te ontwikkelen voor een bestaand restaurant. Ik gaf ze de opdracht zoals ik die diezelfde middag van mijn klant gekregen had. Van de 6 teams waren er 4 die zich niet aan de opdracht hielden. Maar dan ook totaal niet. Ze dachten te scoren met 'out of the box'. Terwijl mijn opdracht heel duidelijk gesteld was. Toch waren ze niet in staat om een 1) een vaststaand formaat placemat met 2) een vaststaande tweekleurendruk te bedenken die aansloot bij de briefing!
Niet alleen dachten zij zó ‘out of the box’ (ik noem het eigenwijs), zij hadden ook geen alternatief achter de hand in het geval de klant 'nee' zou zeggen tegen hun idee. 

Ik durf te zeggen dat de belangrijkste eigenschap van creatieven in de reclame/communicatie ‘salesmenship’ moet zijn. En niet creativiteit en originaliteit. Nee, die twee laatstgenoemde zijn ‘de pap’; verkooptalent is het zout. En zout, u weet het, was vroeger een betaalmiddel. En daar draait het allemaal om. Juist nu!
 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...