Spuug zat.

Wie sport, kent het fenomeen: na enige tijd lichamelijke inspanning maakt je mond meer speeksel aan dan onder normale omstandigheden. Waarvoor dat nodig is mij een volkomen raadsel. Ik laat het maar zo. Ik zou het natuurlijk best kunnen opzoeken op internet, maar waarom zou ik? Mijn speekselproductie wordt er echt niet minder van als ik de oorzaak weet. Mijn remedie is (net zoals die van bijna alle sporters) tijdens mijn hardlopen zo nu en dan spugen. Zeg maar kwatten. Of netter gezegd: het afvoeren van overtollig mondwater door middel van het samentrekken van de mondspieren, waarbij gelijktijdig geblazen wordt met getuite lippen met het doel het speeksel snel en effectief uit de mond te verwijderen anders dan het in te slikken. Maar dat is zo'n lange zin.
Gisteren kwatte ik ook tijdens het rennen. Flats! Op het bospad en z'n metertje of twee voor mij uit. Een mij tegemoetkomende fietser keek op, schoot piepend in zijn remmen en stopte pal voor mij. 'Hé, wat doe je?' schreeuwde hij mij toe. Verbouwereerd wees ik op mijzelf. 'Ik?...Hoe bedoelt u?' 'Ik zag je spugen op de grond', tutoyeerde hij mij, terwijl hij met zijn wijsvinger op mijn spuugje wees. 'Ja en?' vroeg ik, 'is dat verboden of zo, spugen op dit bospad?'
'Je spuugt toch ook niet thuis op het tapijt?', smeet hij mij toe. En zonder mijn antwoord af te wachten, ging hij verder: 'Dan doe je het ook niet op God's tapijt! Begrepen?'
Ik knikte en dacht direct: als de sodemieter wegwezen! Straks lig ik hier te matten met een godsdienstwaanzinnige die het verschil niet weet tussen een tapijt en een bospad.
'En waar gaat dat heen?' riep hij mij na. 'Ik ga thuis even een tissue halen om het op te ruimen', repliceerde ik, in de hoop dat dit antwoord hem zou doen besluiten mij niet achterna te komen. Maar dat was valse hoop. 'Godverdomme, hier komen jij', schreeuwde hij terwijl hij op zijn fiets sprong en mijn kant op kwam. Ik liep een aardig snelle tijd voor mijn doen.