Doorgaan naar hoofdcontent

Een flink pak billenkoek voor...


In de periode juni-augustus 2012 werden, op de trajectcontrole op de A2, 200.000 automobilisten gesignaleerd die te hard reden. Op dit traject mag je dag en nacht 100 kilometer. En dat terwijl de overheid her en der de krampachtige teugels laat vieren en 130 kilometer meer en meer toestaat. Naar verluidt haalt de overheid met deze schandalige Razzia-achtige actie op de A2 in drie maanden zo'n 1.3 miljoen euro op. 
Ook ik was het haasje. Mijn bijdrage aan deze 1.3 miljoen is (zie foto) 101,00 euro. Mijn bijdrage in overschreden kilometers is 13 op het traverse A2-rechts. Over welke afstand ik die 13 kilometer te hard heb gereden? Geen idee. Over een lengte van twee kilometer? Tien misschien? Ik weet het niet. Wat ik wel weet is, dat het 's avonds om 20.51 uur gebeurde. Op een zaterdagavond toen half Nederland voor de buis op de bank lag en de snelweg door mij en nog een Poolse stukadoor gebruikt werd. Hij overigens, reed aan de andere kant van de weg, in tegenovergestelde rijrichting. Ik stel voor dat alle 199.999 andere weggebruikers die in bovengenoemde periode net zoals ik betrapt zijn op de trajectcontrole op de A2, nog even wachten met betalen en mij een e-mail sturen. Ik zal onze gezamenlijke zaak dan bij het CJIB in Leeuwarden aanhangig maken. Want een overheid die zo met zijn weggebruikers omgaat, die verdient een flink pak billenkoek!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....