Doorgaan naar hoofdcontent

Facebook = Voyeurbook


Facebook is het synoniem voor 'het ongegeneerd en heimelijk bekijken van privé-foto's en -informatie van je vrienden'. Dat woordje 'vrienden' moet trouwens tussen aanhalingstekens staan. Met vrienden namelijk, drink je bier en wijn, lach en huil je en heb je goede gesprekken aan tafel. Met 'vrienden' gluur je verstolen over en weer naar elkaars foto's. Voyeurbook zou dus eigenlijk een betere naam zijn voor Facebook.

Hoewel Facebook nog altijd groeit, voorzie ik voor eind 2014 een massaal afscheid van Facebook. Waarom ik dat denk? De eerste tekenen zijn er. Uit onderzoek blijkt dat 1 op de 3 volwassen Facebookers niet gelukkig wordt van Facebook. Alleen durven ze nog niet de definitieve afscheidsbrief naar Randy Zuckerberg te sturen in de angst om in een groot zwart gat te vallen. Tenslotte verdoen Facebookers een groot deel van hun tijd met Facebook; hoe gaan ze die zinnig invullen? Het is net als stoppen met roken. Als je stopt met roken, heb je tijd over en moet je oppassen dat je niet gaat drinken (ik spreek uit ervaring).

Wat maakt Facebookers ongelukkig? Welnu, Facebookers denken bijna allemaal dat andere Facebookers een leuker leven hebben dan zij. Terwijl jij zondagmiddag niet weet wat te doen (en dus gaat Facebooken) staan je 'vrienden' voor een weekend op de lange latten in Wintersberg. Zij wel. Met z'n allen uitbundig op de foto. Rode wangen en stoere skipakken. En jij zit thuis te sufkutten achter je PC.

Mensen die Facebooken, zo is bovendien uit onderzoek gebleken, willen in grote mate aandacht van anderen. Voor jezelf Facebook je namelijk niet. Dan had je wel een Poesie Album gekocht met zo'n koperen slotje, zodat niemand erin kon kijken. Nee, dat doe je niet. Want je wilt juist gezien, gehoord en ge-liked worden. En dat is het volgende punt waarom Facebookers ongelukkig worden: ze liken wel anderen, in de hoop enige wederkerigheid bij de ander op te roepen, maar worden zelf, volgens eigen zeggen, te weinig ge-liked. En dat doet pijn. Niet populair zijn bij je vrienden is nooit leuk. Ook al zijn het maar 'vrienden'. Hoe lang nog laat jij je pijnigen?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...