Doorgaan naar hoofdcontent

Facebook = Voyeurbook


Facebook is het synoniem voor 'het ongegeneerd en heimelijk bekijken van privé-foto's en -informatie van je vrienden'. Dat woordje 'vrienden' moet trouwens tussen aanhalingstekens staan. Met vrienden namelijk, drink je bier en wijn, lach en huil je en heb je goede gesprekken aan tafel. Met 'vrienden' gluur je verstolen over en weer naar elkaars foto's. Voyeurbook zou dus eigenlijk een betere naam zijn voor Facebook.

Hoewel Facebook nog altijd groeit, voorzie ik voor eind 2014 een massaal afscheid van Facebook. Waarom ik dat denk? De eerste tekenen zijn er. Uit onderzoek blijkt dat 1 op de 3 volwassen Facebookers niet gelukkig wordt van Facebook. Alleen durven ze nog niet de definitieve afscheidsbrief naar Randy Zuckerberg te sturen in de angst om in een groot zwart gat te vallen. Tenslotte verdoen Facebookers een groot deel van hun tijd met Facebook; hoe gaan ze die zinnig invullen? Het is net als stoppen met roken. Als je stopt met roken, heb je tijd over en moet je oppassen dat je niet gaat drinken (ik spreek uit ervaring).

Wat maakt Facebookers ongelukkig? Welnu, Facebookers denken bijna allemaal dat andere Facebookers een leuker leven hebben dan zij. Terwijl jij zondagmiddag niet weet wat te doen (en dus gaat Facebooken) staan je 'vrienden' voor een weekend op de lange latten in Wintersberg. Zij wel. Met z'n allen uitbundig op de foto. Rode wangen en stoere skipakken. En jij zit thuis te sufkutten achter je PC.

Mensen die Facebooken, zo is bovendien uit onderzoek gebleken, willen in grote mate aandacht van anderen. Voor jezelf Facebook je namelijk niet. Dan had je wel een Poesie Album gekocht met zo'n koperen slotje, zodat niemand erin kon kijken. Nee, dat doe je niet. Want je wilt juist gezien, gehoord en ge-liked worden. En dat is het volgende punt waarom Facebookers ongelukkig worden: ze liken wel anderen, in de hoop enige wederkerigheid bij de ander op te roepen, maar worden zelf, volgens eigen zeggen, te weinig ge-liked. En dat doet pijn. Niet populair zijn bij je vrienden is nooit leuk. Ook al zijn het maar 'vrienden'. Hoe lang nog laat jij je pijnigen?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....