Doorgaan naar hoofdcontent

Herinnering aan onze koningin.


Ik moest gisteravond weer even denken aan de laatste kersttoespraak van onze aftredende Koningin Beatrix. Onze koningin zei toen allemaal gekke dingen. Ze zei zoveel gekke dingen, dat ik mij nauwelijks kon voorstellen dat zij dat allemaal zelf had opgeschreven. Zij lijkt mij namelijk een hele intelligente vrouw. Nee, deze gekke dingen moesten wel door één of andere dementerende kamenier zijn genoteerd, die in zijn nachtelijke schrijfuren, de Rode Port-voorraad van de koningin aangesproken had, waaruit hij hoopte enige inspiratie te putten. En wie drinkt tijdens het schrijven, vliegt onherroepelijk uit de bocht. 
Ik citeer hier één zo'n gek dingetje uit de kersttoespraak van de kamenier: 'in ons land waren gelijkgezindheid en verbondenheid vanouds verankerd in sociaal-culturele verbanden'. O ja? Waren we vroeger gelijkgezind en verbonden? Wanneer was dat vroeger dan? En welke sociaal-culturele verbanden dan? Die van de Hoekse en de Kabeljauwse Twisten? 
Zo ver ik mij kan herinneren zijn wij Nederlanders helemaal niet vanouds gelijkgezind en verbonden. Kijk naar de politiek. Vlogen de heren van de PvdA tijdens mijn jongensjaren al niet de mannen van de ARP en de KVP verbaal in de haren? Kijk naar de rest van de maatschappij. Ajax-Feyenoord. Met mijn frisse geheugen weet ik zeer zeker dat er vroeger regelmatig slachtpartijen met dodelijke afloop tussen aanhangers van 020 en 010 waren. En nog steeds zijn. En zo ver ik mij kan herinneren probeerden krakers sinds 1964 zoveel mogelijk ME-ers naar een andere wereld te helpen tijdens de ontruimingen in Amsterdam. Zo ver ik mij kan herinneren waren het de Spanjaarden tegen de Noordelijke Nederlanden. Het volk tegen de regenten. De geletterden tegen de ongeletterden. De Volendammers tegen de bewoners van Marken. Groningen tegen Friesland. De Lidl tegen Albert Heijn. Gereformeerd tegen Katholiek. Eyewish tegen Specsavers. Spakenburg tegen IJsselmeervogels. De plattelanders tegen de stadsbewoners. De bovenwereld tegen de onderwereld. Ondernemers tegen de Belastingdienst. Gelijkgezindheid? Verbondenheid? 
Gelukkig riep de afscheidstoespraak van onze lieve koningin gisteravond bij velen warme gevoelens op. Volgens mij had zij die wel zelf geschreven. Eindelijk was Nederland echt even gelijkgezind en verbonden.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....