Doorgaan naar hoofdcontent

De vaardigheden en deskundigheid van x werden onderschreven door...


Je leest het zinnetje steeds vaker op LinkedIn: 'De vaardigheden en deskundigheid van x werden onderschreven door...'. Bij deze zin staat dan een foto van x en door wie hij of zij is gekwalificeerd als bijzonder capabel. 

Ook ik heb een paar keer een 'onderschrijving van mijn vaardigheden en deskundigheid' mogen ontvangen. Waarvoor dank aan de 'onderschrijvers'. Tegelijkertijd waarschuw ik ze direct op te houden met die flauwekul. We zijn de Apenheul niet met dat gevlooi!

Alhoewel, onze wereld is niet veel anders dan een grote apenrots. Ook wij mensen voelen ons geroepen andere mensen te moeten vlooien. Publiekelijk en ten overstaan van de hele apengemeente steken we anderen een banaan in de knalrode apenreet en we vlooien online wat af. Aardig? Bijzonder aardig. Maar waarom doen we het? 

Onderschrijven we de vaardigheden en deskundigheid van anderen om zelf vaardig en deskundig gevonden te worden? Zo van: ik ben in staat jou vaardig en deskundig vinden, want ik ben het zelf ook? Of is onze vleierij bedoeld om opdrachten van anderen te krijgen? Willen we in de gunst van de gevlooide komen? Gezien worden? Teruggevlooid worden misschien? 

Wat het ook is, het blijft een rare ontwikkeling, dat online onderschrijven van vaardigheden en deskundigheid van mensen uit je netwerk. Moeten we maar gauw mee ophouden. Ken je iemand die ergens goed in is? Spring lekker ouderwets op je fiets, rij naar hem of haar toe en zeg, terwijl je samen een kop thee drinkt, dat jij vindt dat hij/zij het hartstikke goed doet. Klaar. 
Je zult zien, zo'n direct en welgemeend compliment vindt de ander leuk. Sympathiek gebaar man! Bedankt voor je compliment. 

Tsja, 't vraagt wel wat meer inspanning dan thuis achter je computer zomaar random wat relaties kwalificeren als vakkundig en deskundig (zonder dat je ooit daadwerkelijk met ze samengewerkt hebt). Maar het is wel de echte wereld. En die is nog altijd leuker dan de online-wereld en bijna net zo leuk als de Apenheul...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...