Doorgaan naar hoofdcontent

De wachttijd kan langer zijn dan u van ons gewend bent...



'De wachttijd kan langer zijn dan u van ons gewend bent'.

Bovenstaande zin is de favoriete tagline op het antwoordapparaat van instanties die bij voorbaat weten dat ze niet klantvriendelijk in de wereld staan. Het is een zin, waar minimaal 4,5 jaar penitentiaire opsluiting met dwangverpleging in het Pieter Baan Centrum op zou moeten staan. Tenminste, dat is mijn bescheiden mening. 

Bellen met een willekeurige (overheids)instantie begint altijd hoopvol met een vriendelijk 'welkom bij...' en daarna volgt deze zin. Ongeacht het tijdstip van de dag dat je belt. Want ook op tijdstippen dat jij vermoedt dat er geen hond belt, half Nederland (nog of al) in zijn mandje ligt of op wintersport is, krijg jij toch dit zinnetje te horen. Logisch, want deze zin is standaard en wordt 24/7 afgedraaid.

De zin is bedoeld als waarschuwing. Zodat je achteraf niet tegen de meneer of mevrouw, die je na een half uur aan de lijn krijgt, kunt zeggen: 'Zeg, wat is dat daar bij jullie? Zijn jullie verdomme de hele middag aan het ganzenborden bij de Belastingdienst?' 
Ja, ik noem nu de Belastingdienst, maar dat is slechts een voorbeeld. Net zoals trouwens ganzenborden hier ook maar een voorbeeld is. Had ook scrabbelen kunnen zijn. Of Pim-Pam-Petten. Origami desnoods. Schijnen ze bij de overheid ook verzot op te zijn.
Banken, pensioenfondsen, waterschappen, sociale diensten, medische weekenddiensten... praktisch alle instanties waar ze praten in termen van 'cliënten, bewoners, patiënten, puntje-puntje-plichtigen en dat soort termen', zijn verzot op het zinnetje. 

Goed, even terug naar het begin: de toevoeging 'dan u van ons gewend bent', is eigenlijk het meest frappante deel. Want hoe weet die instantie eigenlijk 'wat jij van hen gewend bent?' Heeft een landelijke enquête dat aan het licht gebracht? En waren ze de vorige keer dat jij belde zo snel dan met opnemen en dat dat nu -tijdelijk- anders is? Schrok je de laatste keer van de kordate actiebereidheid van deze instantie omdat je, na slechts 1 keer overgaan van je telefoon en eigenlijk sneller dan het geluid, reeds te woord werd gestaan? Vanwaar die vooringenomenheid? 

Of is het inmiddels en jarenlang usance dat iedereen langer moet wachten dan dat-ie gewend is? Als dát zo is (ik heb heb een zacht vermoeden het in deze richting gaat...), dan zou ik de instantie willen adviseren om in plaats van dat zinnetje te lispelen, als de sodemieter extra personeel te rekruteren en de telefooncentrale optimaal te bemannen. Het signaleren van een probleem, is het over het algemeen iets anders dan een probleem oplossen, heeft een paar jaar meelopen in het bedrijfsleven mij geleerd!

Schaam je, instantie! Schaam je, dat je dit soort teksten überhaupt op je antwoordapparaat durft te zetten. Zorg liever dat je de wachttijd verkort. In elk geval zó verkort, dat deze zin onzin wordt. Want van onzin wordt de wereld een stuk mooier!

NB) Stel je toch eens voor dat je de Belastingdienst belt en je te horen krijgt: 
'de wachttijd kan korter zijn dan dat u van ons gewend bent. Wij verbinden u nu door'.
Zullen u en ik het nog meemaken?

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...