Doorgaan naar hoofdcontent

Vertel mij niet wat ik moet doen.

‘Doe het vooral niet, het is slecht voor je carrière’, zeggen al mijn relaties, terwijl zij een gezicht erbij trekken dat levensbedreigende consequenties doet vermoeden. Maar ik doe het wel: iets persoonlijks posten op LinkedIn.

Ik bepaal zelf wat ik aan dit platform toevoeg. Ik meen mij namelijk niet te herinneren dat ik destijds op basis van eventuele toekomstige persoonlijke mededelingen langs een ballotage-commissie moest om hier mijn intrede te mogen doen. Dit is immers ‘n vrijplaats voor en van ondernemende mensen die iets te melden of te delen hebben (dit laatste is overigens het meest gangbaar, omdat veel LinkedInners niet in staat blijken te zijn zélf een originele gedachte of een eigen idee te poneren, maar slechts iets kunnen delen dat een ander bedacht heeft). Hoogste tijd dus voor een portie rebellie en revolte!

In dit kader herinner ik mij trouwens dat iemand in een vergadering ooit eens tegen mij zei dat ik geen spijkers op laag water moest zoeken. 
Maar ik zie er nog altijd het kwaad niet van in. Ik zoek zoveel spijkers als ik wil op momenten en op plekken die mij passend lijken. Al wil ik er mijn beroep van maken. Of appels met peren vergelijken. Ook zo iets. Schijnt binnen veel organisaties die ‘agile’ werken, ook niet meer te mogen…

Nou, moet je net mij hebben. Op gezette tijden wil ik nog wel eens een frisse James Grieve schouder aan schouder leggen met een glanzende Conference handpeer. En die twee, jawel, tot in het kleinste detail, met elkaar vergelijken. Qua vorm, steeltje, schil, kleur en geur en natuurlijk op smaak. Kan zeer verfrissend werken.

En wat dacht je van teveel hooi op je vork nemen? Wordt ook sterk afgeraden op alle managementfora. Maar ik kan je uit eigen ervaring vertellen dat er niets lekkerder is dan in één keer zo’n hele grote baal hooi op je vork te nemen en die boven je uit te heffen en ‘m over de dichtstbijzijnde schutting te bonjouren. Aja-ja-ja-jippie-jippie-jee! Daar is dat hele Hornbach-gezweet maar een slappe vertoning bij.

Naschrift: 
Mocht jij je door deze persoonlijke ontboezeming van mij aangesproken voelen en ook meer over jezelf, over je product, dienst of bedrijf kwijt willen? Als doorgewinterde freelance tekstschrijver kan én wil ik je graag helpen. Ik zie je bericht tegemoet!

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...