Doorgaan naar hoofdcontent

Kunststof kop


Dikke envelop vandaag in de brievenbus. Van de Gewestelijke Afvalstoffen Dienst. Of ik de bijgaande stapel plastic zakken wil gebruiken om mijn plastic afval in te scheiden. Welgeteld 10 plastic zakken van het formaat gewone vuilniszak zitten er bij. Zijn de overheid en de GAD helemaal idioot geworden? Wat is dit voor een krankzinnige milieubelastende actie? Ik moet wat? Mijn plastic doppen van de pindakaaspotten draaien en apart in die zakken bewaren? Mijn tandpasta-tube apart inzamelen? De folie van de vleeswaren halen en in deze zakken deponeren? Een jaar lang in deze 10 zakken al mijn plastic weggooidingetjes bijeensparen? Bekijk 't even zeg. Ik ben Malle Pietje niet! Anders had ik wel bij het vuilnisscheidingstation Crailoo gaan werken.
Kost dat allemaal, zo'n envelop met dikke inhoud naar elk woonadres? Heeft iemand wel eens doorgerekend dat je dat de eerste komende 5 jaar nooit meer never terugverdiend in termen van geld en milieubelasting?
We zijn gek geworden in dit klompenland. Het normale, nuchtere verstand heeft het afgelegd tegen de burocratische, technocratische terreur van die Kafka-mannen die ons land in hun wurggreep houden. Straks krijgen we nog een roze kliko erbij. Voor onze wattenstaafjes en -pads. En een gele kliko. Voor onze ouwe onderbroeken waar we de urinevlekken niet meer uit krijgen, omdat we ons zo dikwijls in ons broek gepist hebben van de weeromstuit. Dat oranje plasticmannetje gaat met zijn 10 zakken en die hele mailing zo de grijze bak in. En geef mij niet de schuld. Verwijt mij niet milieuvervuilend gedrag want ik verwijs je gelijk naar die kunststof koppen van de Gewestelijke Afvalstoffen Dienst.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....