Maar met mijn rotjes kwam ik een heel eind. Ik voelde de beperkte keuze geenszins als gemis. Bovendien: drie aan elkaar geknoopte rotjes gaven ook een kolereherrie.
Mijn doelen waren altijd hardware. Dus nooit mensen en dieren. Een trapportiekje. Een lege melkfles bij een voordeur. Een brievenbusje. Meestal één met een associatieve achternaam er op. Als ik 'fam. Sterrenveld' op een brievenbus zag staan, was het raak. Dat was er om vragen.
De postzegelautomaat was mijn favoriet. Zo'n rood kastje met een stugge draaiknop en 'n plastic klepje waar het postzegelboekje achter bleef hangen. Ik maakte er zo'n drie, vier per vuurwerkseizoen onklaar, denk ik. Waarna PTT Post enige tijd later besloot ze landelijk allemaal uit de roulatie te nemen.
Ooit nog bijna een heel schoolgebouw in lichterlaaie laten opgaan. Met een rookbomstaafje van eigen makelij. Voor de verrassing en tegen de voorschriften in aan twee zijden dichtgemaakt, waardoor er weinig rookontwikkeling was, maar wel een hele grote steekvlam. Brandweer er bij, politie, de hele reutemeteut. En ik tussen de omstanders in maar schande spreken van het tuig dat denkt dat het zich alles kan permitteren.
En nu? Ik haat vuurwerk en lijd mee met mijn hond die van elk knalletje trilt als een riet. De politieke partij die het wil afschaffen treft mij als medestander. Maar dat zal wel nooit gebeuren zolang de staat miljoenen verdient aan deze knallerij. Nee, ik zal dit lijden moeten dragen. Het is de karmische vergelding voor mijn vroegere handelen...
Reacties