Doorgaan naar hoofdcontent

Niets nieuws.

2012 Is begonnen. Het einde van 2011 was teleurstellend. Zoals bijna elk einde teleurstelt. Even dacht ik nog dat Youp mijn avond zou opleuken, maar dat was niet het geval. Youp is over de datum. Net zoals Paul dat is. En Matthijs het enigszins begint te worden. Ook Hans Liberg die vanochtend het begin van het nieuwe jaar probeerde goed te maken, kan bijgezet worden in het nog te openen Cabaret Museum. En dan zet ik gelijk in de nog beschikbare zaal 'Ouwe Orkesten' de hele Wiener Philharmoniker erbij, omdat deze club grijze dakduiven elk jaar dezelfde moppies speelt, terwijl je toch anders mag verwachten als je met een nieuwe dirigent en een volstrekt andere bezetting op het podium staat. Bovendien kwamen die blommen ook weer uit Holland. Waarom niet een keer bananen uit Angola, palmbladeren uit Westelijk Samoa of schelpenzand van de Salomonseilanden?
Even terug naar Youp. Zijn handgebaartje 'tsjakka' dat hij tien jaar geleden introduceerde, was ook in deze show weer volop aanwezig. Zijn met beide handen aanraken van zijn brilpoten ook. Plus een grappig bedoeld Gronings accentje. En een imitatie van een Gooise bankier uiteraard. En gespeeld bewogen doen over een uitgeprocedeerd asielzoekertje, is gaan voor makkelijke bijval van je publiek. Iedereen spreekt er immers schande van dat dit het Nederland is waarin we moeten wonen. Tot zover niets nieuws bij Youp. Nou ja, Emmy Verhey misschien dan. Al is die ook al zo oud als haar Stradivarius.
En neem Paul. Denkt origineel te zijn door gasten in de vla, chocolade of andere prut onder te dompelen. Terwijl mijn kinderen tien jaar terug al naar een kinderprogramma keken waar het summum van lachen de snotdouche was. En wie kent niet de ooit hilarische soepkom van Brandsteder? In 2011, op de drempel naar '12, mag je toch meer originaliteit verwachten van De Leeuw? Oude wijn in nieuwe zakken, het schijnt niet anders te kunnen op oudejaarsavond en zelfs op nieuwjaarsochtend.
Nee, dan Beau. Die was net zoals de anderen beneden alle peil. Alleen was het voor hém de eerste keer dat hij dit kunstje deed. In dat licht heb ik veel bewondering voor deze gast. Al hoop ik wel dat-ie nou niet denkt dat heel Nederland volgend jaar op hem zit te wachten...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...