Om half twaalf ging ik, een jaartje ouder dat wel, maar met een goed gevoel slapen. Wegdromend dacht ik aan hem die het al van boven beziet. Hij die ver van ons weg is, maar toch zo dichtbij. Onze toeverlaat in deze moeilijke tijden. De man met de zalvende glimlach, het open gezicht. Hij die het voorbeeld is voor velen. Ik bedoel André.
Astronaut André Kuipers die met zijn bolle kop ons afgelopen week toesprak vanuit het ruimtestation ISS en ons vertelde hoe lekker Hollandse oude kaas smaakt. Alsof wij dat hier beneden niet weten. Moet je daarvoor een miljoenen verslindende missie opzetten? Om achter de smaak van Old Amsterdam te komen? Bij mijn mannetje op de hoek, staat elke zaterdag een houten plankje met een keur aan kaasjes ter presentatie op de toonbank. Proeven maar! Voor nop! Daar had-ie met zijn Russische en Amerikaanse vriendjes op de fiets naartoe gekund!
Trouwens nu ik het toch over zijn astronautenvrinden heb, die éne is niet helemaal fris. Ik bedoel die - voor de kijker - linker astronaut. Die met die bril. Die had al voor de lancering duidelijk in zijn maanpak gekakt. Dat was overduidelijk. Ik zag het aan zijn loopje. Beetje 'n gebogen buikkrampwaggeltje. Waar André en de middelste astronaut nog monter en rechtop richting de lanceertoren lopen, zie je dat de brilsmurf duidelijk de boel heeft laten lopen. Niet verwonderlijk natuurlijk. Zo'n tochtje is voorwaar best spannend. Geen wonder dat je af en toe een nat windje laat. En erger. Een krampje heb je zo. Ook niks om je druk over te maken. Tenslotte zijn die pakken erop gebouwd. Even de afzuiger op het onderste mondstuk aansluiten en schoon ben je. Ben trouwens wel benieuwd of die Old Amsterdam in dat lunchtrommeltje zit dat ze bij zich dragen...
Reacties