Doorgaan naar hoofdcontent

Kansen voor Akropolis.

In de krant stond gisteren een paginagrote oproep van 'een groep vooraanstaande Griekse zakenmensen'. Zij riepen de lezer op 'Griekenland een kans te geven'. Grieken zijn, zo schrijven zij, hardwerkende burgers die trouw hun belastingen betalen en Europeanen die een constructieve rol willen spelen binnen Europa. Of dat over die belastingen waar is, weet ik niet, want ik heb wel eens gehoord van mensen die er meer verstand van hebben dan ik, dat 1 op de 10 Grieken geen belasting betaalt.
Wat betreft die constructieve rol die de Grieken willen spelen, zie ik zeer zeker kansen voor de Grieken. In dit licht sluit ik mij graag aan (zonder overigens zelf enige pretentie te hebben vooraanstaand te zijn...) bij die groep vooraanstaande zakenmensen en wil ik elke Griek aanmoedigen constructief de toekomst in te gaan!

Waar de kansen liggen? Nou, neem bijvoorbeeld Restaurant Akropolis. Al jaren gevestigd in mijn woonplaats. Het wordt uitgebaat door de 61-jarige Aris Nikos. Een wat stille Griek met een - bijna - wit voorschoot en een dito snor. Sinds de feestelijke opening in 1971 ontvangt hij zijn gasten in dezelfde ambiance, met dezelfde tafels en stoelen, met dezelfde blauw-wit-geblokte tafelkleedjes, in dezelfde krappe nisjes, met dezelfde witgepleisterde rondbogen aan het plafond, met dezelfde glaasjes Ouzo die hij je presenteert met altijd hetzelfde zinnetje: 'dees ies van de huis', met dezelfde witte beelden van de Venus van Milo en nog zo'n bloterik met een discus in zijn hand, met dezelfde blauwe en rode metalen wijnkannetjes op tafel (die altijd morsen als je uitschenkt), met dezelfde Akropolis-achtergrondmuziek en met dezelfde menukaart waarin de Souvlaki, de Mousaka, de Gemista en nog wat andere huisgemaakte specialiteiten zoals de Tzatziki, met vale fotootjes zijn afgebeeld. Voor diegenen die die laatste willen bestellen: hij staat op de kaart onder nummer 16.
Persoonlijk zie ik dus veel kansen voor Nikos. Constructieve kansen. Ik moedig hem graag aan het de komende tijd eens helemaal anders te gaan doen. Ouwe meuk eruit en helemaal fris opnieuw beginnen. Zouden meer Grieken moeten doen. Maar dan moeten ze natuurlijk wel zelf willen...

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...
Een reactie posten
Meer lezen

Taart (deel 1: de sneue versie)

Zojuist een taart gebakken. Nou ja, een taart. Een droge cake-bodem met wat versiering erop. 8 Kaarsjes omdat 54 stuks te begrotelijk werden. In het midden mijn naam in plastic plakletters die ik volgend jaar weer kan gebruiken. Lekker makkelijk.  Als je jarig bent op 7 januari dan vier je dat niet. Uberhaupt jarig zijn vier je niet, ben ik van mening. Heb nooit begrepen waarom mensen hun jaarlijkse geestelijke en lichamelijke aftakeling zoveel luister bij zetten. 'Gefeliciteerd man, je begint al lekker kaal te worden.' Of: 'nou man, van harte, heerlijk toch om soms je eigen telefoonnummer te vergeten?' Als je, zoals ik, jarig bent één week na de jaarwisseling en twee weken na Kerst, kun je je verjaardag beter niet vieren. Vraagt men naar je cadeauwensen dan weet je, na de cadeau-lawines van Sint en Kerst, niet veel meer te bedenken dan 'zakdoeken en sokken'. Van die cadeaus voor sneue mannen die alles al hebben. En daar komt bij, de gasten die je uitnod...
Een reactie posten
Meer lezen

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.
Een reactie posten
Meer lezen