Grolsch-advertentie kan met 35 woorden minder.

E-mail aan de directie van Koninklijke Grolsch Brouwerijen:

Geachte directie van mijn voortreffelijke bier Grolsch,

Met ontsteltenis de Grolsch-advertentie van vandaag (28/4) gelezen in de krant.
Kopregel: Een koninklijk blikje. Wat een ramp-tekst. Als professioneel copywriter met ca. 30 jaar ervaring, durf ik te stellen dat deze advertentietekst Grolsch niet waardig is. Een onzinverhaal, dat op de eerste plaats. Zonder enige relevantie (wat wilt u hier nu eigenlijk zeggen? Dat een blikje Grolsch net zo lekker is als de beugel? Nou, zeg dat dan en sleep de Koninklijke familie er niet met de haren bij!).
Ik heb ongeveer 35 volstrekt overbodige woorden uit de bodycopy weggestreept die de tekst slechts wollig en onleesbaar maken. Schijven is schrappen, weet u. Hoe korter een tekst, des te beter.
En dan die zin: "Maar daar komen we nog wel een keer op terug". Hoezeer kun je een lezer afleiden met informatie die je op dat moment niet geeft? Had hier nu gewoon het geheim van uw blik verteld! Dat is een verhaal dat je wilt lezen.
En hoe vaak vergat de tekstschrijver niet de merknaam Grolsch te noemen? Nee, wat doet de amateur: hij schrijft bijna overal 'wij, we, ons' en dat soort generieke woorden die op elk ander bier van toepassing zijn, waar GROLSCH geschreven had moeten worden!
En dan die zin: "op de foto ziet u ons nieuwe blik". Onzin! Gewoon: hier ziet u ons nieuwe blik. Het is de keyvisual in de advertentie. En de krantenlezer ervaart dat gewoon als een bierblik; niet als een foto.
Kortom: wat een malaise voor mijn superieure Premium Brand Grolsch. Pover idee. Zeer slechte executie. Broddelwerk. Andere tekstschrijver zoeken, adviseer ik. Of gelijk het hele reclameteam op de vrijmarkt in de grabbelton...

Ik ben bereikbaar op 06 53 461 596.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Meer lezen

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje. Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf. Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt. Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Meer lezen

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...

Meer lezen

GOEDBLOG

Zoeken in deze blog