Rood potlood.

Het was vandaag weer een heerlijke ervaring. Stemoproep in de hand, afgeven aan de commissie van vier achter de tafel, legitimatie erbij, dubbelcheck, goedgekeurd en ja hoor....daar stond ik met mijn maagdelijke stembiljet in een knus stemhokje met alle privacy die een stemmer zich kan wensen. Even met wat spuug de punt van het rode potlood natgemaakt en met vaste hand mijn keuze gemaakt. Stembiljet dichtgevouwen (zo'n soort zelfde klusje als het opvouwen van een ouderwetse wegenkaart) en het stembiljet in de gleuf gedaan. Zo, mijn landsplicht weer gedaan.
Maar toen ik terugliep naar huis, bedacht ik mij hoe triest het allemaal was. Hoe schamel. Hoe gedateerd. Uit de tijd. Een stemritueel dat het niveau van stemmen in een ontwikkelingsland als bijvoorbeeld Angola nog niet ontstijgt. Want ook daar gaat het er net zo aan toe. Net zoals trouwens in Botswana. En in Tanzania. Stemmen in het geciviliseerde Nederland gaat anno 2012 nog net zoals stemmen in de binnenlanden van donker Afrika. Terwijl wij in Nederland een computerpenetratiegraad van 107% hebben en dus geen mens zijn deur zou uitmoeten! Maar wij presteren het dat wij, onszelf moderne Europeanen noemend, met een papiertje (dat ons toegestuurd is per fysieke postbestelling) naar een bejaardenhuis in de buurt moeten, dat tijdelijk de naam districtskantoor 25 heeft gekregen en waar we met een potlood een papier moeten invullen en in een bus moeten deponeren. Het ontbrak er nog maar aan dat ik mijn wijsvinger in een potje met inkt moest dopen ten teken dat ik gestemd had. Mensen, dat kan volgend jaar toch anders?