Doorgaan naar hoofdcontent

Het verhaal van de 3e poster...


Tijdens de Tweede Wereldoorlog was de dreiging van het Duitse Nazi-rijk ook in Engeland voelbaar. De Britse regering wist al in het voorjaar van 1939 dat Engeland het zwaar te verduren zou krijgen. Gasaanvallen, bommen boven de stedelijke gebieden; de Engelsen zagen donkere wolken hangen.

 Om de bevolking te waarschuwen - maar meer nog om iedereen een hart onder de riem te steken - liet de Engelse regering 5 miljoen 'op-pep-posters' drukken in drie verschillende varianten. 
De posters werden gratis uitgedeeld onder de Engelsen. Op de stations, in de metro, in kruidenierswinkels... overal werden ze verstrekt aan iedereen die ze wilde hebben. 

 De 3e poster, die de slogan 'KEEP CALM AND CARRY ON' droeg, werd door de verslechterende oorlogsomstandigheden echter nooit verspreid. Deze poster bleef (in een oplage van 2,5 miljoen stuks) in een pakhuis opgeslagen, wachtend tot het mogelijke moment van distributie. Maar dat moment kwam nooit. Het pakhuis werd gebombardeerd en brandde tot de grond toe af. Geen Engelsman kreeg ooit de 3e poster in handen.

 Totdat 50 jaar later een tweedehands boek te koop werd aangeboden aan de bekende boekwinkel Barter Books in Northumberland in Engeland. In dit boek werd een origineel exemplaar van de 3e poster aangetroffen! Waarschijnlijk het enige echte exemplaar dat bewaard is gebleven. De eigenaren van de boekwinkel, Stuart en Mary Manley, besloten het relikwie in te lijsten en op te hangen in hun winkel. En toen kwam het...

 Klanten van over de hele wereld die de bekende boekwinkel sindsdien bezochten, vroegen of deze 3e poster te koop was. En telkens zeiden Stuart en Mary beleefd 'no sorry'. Totdat ze dachten: 'Ach, waarom ook niet? Ze probeerden de geestelijk vader van de 3e poster te achterhalen, maar kwamen niet verder dan de naam van de ambtenaar Waterfield. Ze besloten met alle respect voor de makers en de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog, de 3e poster te herdrukken en brachten 'm alsnog onder de mensen.

 Vandaag kreeg ik de 3e poster uit Engeland binnen per post. 
Hij is prachtig! Na bijna 75 jaar heeft de slogan nog niets aan kracht ingeboet.
KEEP CALM AND CARRY ON. 
Het is een advies dat ooit in barre tijden miljoenen mensen moed en vertrouwen had moeten geven. Toen kwam de boodschap nooit aan. Nu wel. Gewoon rustig blijven en doorgaan. Dat is nog altijd een prima remedie als het even tegenzit...

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...
Een reactie posten
Meer lezen

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.
Een reactie posten
Meer lezen

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...
Een reactie posten
Meer lezen