Doorgaan naar hoofdcontent

Aanbevolen: Hollandse Ouwe!


Nu de Hollandse Nieuwe nog even op zich laat wachten, wil ik als alternatief graag aandacht vragen voor 'de Hollandse Ouwe'. 
Deze laatste namelijk, is niet te versmaden, minstens zo goed (lees: dikwijls beter) dan de Hollandse Nieuwe en per direct voor handen...

Over welke Hollandse Ouwe ik het heb? 
Nou, over mijzelf bijvoorbeeld. Senior 60-plus creatief, conceptman en copywriter met meer dan 30 jaar aan vlieguren in het marketingcommunicatievak. Of neem mijn collega Guus. Of Ruben, Ruud en Peter. Net als ik zijn zij ruim de vijftig en zestig gepasseerd en als art directors en vormgevers van ongeëvenaarde klasse. Of Hans, Iwein en Peter zijn nog zo'n stel Krasse Knarren. Weten als reclamefotografen altijd de objecten net even pakkender te fotograferen dan door de klant gevraagd. Dat heet ervaring. En neem Kees. Begenadigd illustrator en visualizer met een tekenverleden dat ver teruggrijpt in de vorige eeuw. Tenslotte Maarten met z'n slimme marketingstrategieën. Ouwe Jongens van Jan de Wit. Of, zo je wilt, Hollandse Ouwen. Senior vaklui in het communicatievak. Als ik ze nu bel, staan wij morgen (wat dat betreft zijn we net zo dynamisch als het A-Team) voor je organisatie klaar. Senior communicatie-professionals met decennia aan ervaring, (levens)wijsheid, een kruiwagen aan inzicht, kunde en kennis. En je betaalt er geen cent meer voor dan voor zo'n Hollandse Nieuwe van 27 die net van school komt en zich meer zorgen maakt om de contouren van zijn vlassige baardje dan om het succes van jouw reclame-campagne.

Bellen dus. Tenminste als je met een stel gouden experts aan tafel wilt die jouw taal spreken en niet te beroerd zijn om hun eigen mening te ventileren. Want de klant naar de mond praten, dat deden we toen we 27 waren...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....