Doorgaan naar hoofdcontent

Bekijk hier de beelden van de vechtpartij.



In België vond in Westerlo op zaterdag 1 juni een voetbalwedstrijd plaats tussen een Belgisch en Nederlands amateurteam. Eigenlijk niks bijzonders; zo'n interland vindt wel vaker plaats. Maar dit was een speciaal treffen. Dit was een voetbalwedstrijd tussen twee elftallen waarvan alle spelers slechts één been hadden. Waar er anders 22 x 2 benen op het veld staan (exclusief de benen van de scheidsrechter), stonden er hier maar 22 benen opgesteld. Echte voetballiefhebbers zouden hun neus ophalen voor zo'n wedstrijd. Op halve kracht spelen, zouden ze het noemen. Vele anderen, gezien het aantal toeschouwers, leek het juist een verdieping van het spel. Als scoren met twee benen al moeilijk is, dan moest het met één been nog moeilijker zijn, moeten zij gedacht hebben! Het was dus een drukte van jewelste, daar op het enige en tevens hoofdveld van FC Westerlo.

Het werd die middag een historische middag. Zeker omdat elke speler zijn beste beentje voorzette in deze prestigieuze interland. Halverwege de tweede helft bereikte de stand een gelijkspel door een fantastisch schot van de Belgische midvoor, die met links (anders had hij niet) de Nederlandse keeper met een 'Arjen Robbentje' rakelings passeerde. Had de keeper wel twee benen gehad, dan hadden we hier van een 'poortje' gesproken. 3-3. En toen gebeurde het...

De wedstrijd ontspoorde totaal. Spelers hupten naar elkaar toe, trokken elkaar aan de shirts, bespuwden elkaar en beukten met hun stokken op elkaar in. "Toen ook de toeschouwers het veld opstormden en met elkaar op de vuist gingen, was de chaos compleet en ontstond er een massale vechtpartij", zo meldde de internet-nieuwssite van een groot landelijk dagblad. En daaronder stond in blauwe, onderlijnde letters: Bekijk hier de beelden van de vechtpartij.

Bij die zin aangekomen, dacht ik: hoe triest kunnen we ons leven maken? 
Dat we willen zien hoe 22 mindervalide sportmannen tijdens een potje voetbal op zaterdagmiddag elkaar in de haren vliegen door een gelijkspelletje of van mijn part door hun frustratie over het gemis van hun linker- dan wel rechterbeen. Hoe sneu zijn we met z'n allen geworden, dat we geïnteresseerd zijn in mensen die niet alleen een been missen, maar ook hun verstand? En dat we een filmpje willen zien met toeschouwers van een voetbalwedstrijd die 'aanmoedigen' wel heel letterlijk nemen? 
Ik zou zeggen: bekijk beelden waar je wel vrolijk van wordt: http://www.kunstbroeders.com. Fijne dag.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....