Doorgaan naar hoofdcontent

Win een cursus barbecueën!


Wie denkt dat we het tijdens dit zomerreces niet gekker kunnen maken, kent zorgverzekeraar Menzis niet. Want Menzis is heel gemakkelijk in staat het nog gekker te maken dan jij en ik ons kunnen voorstellen. 
Vandaag kreeg ik het bewijs daarvan in mijn mailbox. Rechtstreeks afkomstig van SamenGezond@mailing-menzis. Zie je zo'n afzender, dan denk je in eerste instantie aan een bericht dat je ziektekostenverzekering per 1 augustus duurder wordt. Of dat je vanaf die datum geen vergoeding meer krijgt voor vochtige billen- en/of brillendoekjes. Maar, nee, het kan nog erger. 

Menzis bericht mij met droge ogen dat ze een professionele cursus barbecueën verloten. 'Is dat geen goed begin van de zomer?', stellen ze vervolgens een overbodige retorische vraag. Vervolgens vertelt Menzis mij dat ik ook een Italiaans kookboek kan bestellen en met korting naar De Theefabriek kan. Maar Menzis, jullie waren toch zorgverzekeraar? Sinds wanneer runnen jullie er ook een kookwinkeltje naast?

Lieve, lieve Menzis-mensen... snappen jullie niet dat ik helemaal niet op deze flauwekul zit te wachten? Als ik wil barbecueën, dan kan ik dat echt wel zonder de hulp van mijn zorgverzekeraar en mocht ik jullie daarna nodig hebben (wat weinig goeds zou zeggen over mijn BBQ-kwaliteiten), dan weet ik jullie te vinden. Een Italiaans kookboek heb ik al en een bezoek aan De Theefabriek, no thanks!

Geef ons korting, voordeel, bonussen en premieverlaging, zodat we die elk jaar duurder wordende ziektekostenverzekering van jullie kunnen blijven betalen. En cut the crap! Doe waartoe jullie op aarde zijn en laat het barbecueën in Godsnaam over aan de Jamie Olivers van deze wereld...

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...