Doorgaan naar hoofdcontent

Ik zie de bui al weer hangen...


Vannacht zwetend wakker geworden. 
Zag in mijn droom Arjen Robben in een vloeiende reeks van één briljante kapbeweging en twee fraaie Schwalbes met bijbehorende penalty's zijn hattrick scoren. 3-0! En dat nog wel tegen de gevreesde Mannschaft in de WK-finale in Sao Paolo! Nederland is wereldkampioen 2014! 

Met van spanning gebalde vuisten en met het zweet dat vanachter mijn oren meanderend mijn nek in liep, hapte ik, zittend op de bedrand, naar adem. Wat een spanning, wat een ultieme voetbalbeleving! Na wat slokken water en diep zuchten, dacht ik de nachtrust weer te kunnen vatten. Maar dat zou allerminst lukken. Want met dit gelukzalige visioen van mij, bekroop mij direct een andere gedachte die mij verre van slapen hield. 

Ik zag, net als in een film, onze oranjegekleurde spelersbus vertrekken uit het KNVB-centrum in Zeist. En heel duidelijk zag ik, in de timecode onderin de filmische beelden, het jaartal 2018 staan. Aha, dacht ik… onze jongens gaan hun titel prolongeren op het WK Voetbal 2018 in Rusland! En - hoewel in rusthouding - mijn hart ging direct weer sneller kloppen. Zouden we net zo'n mooie voetbalzomer beleven als toen in 2014? Zou Robben ons weer naar de overwinning 'Schwalben' net als destijds? 

Maar die beelden kreeg ik niet te zien. 
Alsof het celluloid van de film brak, zoals in vroeger jaren bij ons thuis, zo eindigde ook deze filmische impressie. In een fel wit licht licht zag ik Mark Rutten opdoemen. Met opgeheven vinger sprak hij De Tweede Kamer toe. Slechts moeizaam kon ik door het tumult heen zijn woorden opvangen. Ik hoorde iets van 'boycot' en 'geen sportief samenzijn, als het politiek ook niet botert…', 'als de Russen weer de Koude Oorlog willen, nou, dan kunnen ze die krijgen…' en tot slot 'daarom hebben wij als regering besloten deze WK-voetbal-missie per direct af te breken'... 

Wat???!! droomde ik? Nederland als regerend wereldkampioen voetbal en titelverdediger 2014 niet naar het WK in Rusland? Een heuse voetbal-boycot met onze jongens als inzet? Over de ruggen van Oranje Poetin een hak denken te zetten? Omdat wij op politiek terrein een statement willen maken? Wij, Klein Duimpje de Wereldkampioen? Waarom, vroeg ik mijmerend in mijn halfslaap? Ik kreeg geen antwoord van Rutten. De voorzitter schorste de vergadering en de zaal liep leeg. Mij in opperste verbazing achterlatend op die prille ochtend van maandag 30 juni van het jaar 2014.



Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....