Doorgaan naar hoofdcontent

HET BREIN


De laatste dagen ontdekte ik een nieuw fenomeen in de Nederlandse media. 
Dit fenomeen is een - in mijn ogen onterechte - kwalificatie en hij heet 'Het Brein'. Hij duikt op in TV- en radioverslaggeving, in krantenartikelen en zelfs hoorde ik iemand vandaag op de plaatselijke markt over hem spreken. Altijd is zijn naam gekoppeld aan de toevoeging 'achter de aanslagen in Parijs'. En dat is dan ook zijn volledige naam: 'Het brein achter de aanslagen in Parijs'
En dat is een veel te mooie en volkomen misplaatste kwalificatie voor een volstrekt doorgedraaide, van godsdienstwaanzin doordrenkte psychopate geest.
Buiten het feit dat deze eretitel jonge islam-aanhangertjes wel eens zou kunnen aanzetten tot het volgen van zo'n zelfde brein-carrière, waarbij je gemakkelijk met je taalachterstand en je etnische achtergrond tóch binnen afzienbare tijd grote naam en faam kunt maken.

Op school heette 'het brein' waarschijnlijk nog gewoon Ab, wat een mogelijke afkorting van zijn volledige Arabische naam zou kunnen zijn (en die ik hier niet noem, want elke publicatie van zijn naam is een verspilling van letters). 
Maar nu, nu deze niet volgroeide puber, getooid met Afghaanse beddesprei-muts en met een warrig baartje, (dat hem grote gelijkenis geeft met Kabouter Plop uit Plopsaland in België), talloze onschuldige mensen de dood heeft ingejaagd in de naam van zijn grote leider, heet mijnheer opeens in elke berichtgeving 'Het Brein'.

Brein komt van 'brains', wat, zoals u weet, hersenen of verstand betekent. 
En dat is nou net wat Ab níet had. Nooit gehad heeft waarschijnlijk, ondanks dat de media over hem spreken in termen van een 'intelligente jongen'. Maar wat bepaald intelligentie? Weten hoe je in 30 seconden een kalashnikov uit- en in elkaar zet? Weten hoe je je eigen vrouw een bomgordel omsnoert, zonder dat zij haar behabandjes hoeft los te maken? Of weten hoe je een theater tijdens een voorstelling binnenstormt en in zo weinig mogelijk tijd zoveel mogelijk onbewapende burgers de dood in kan jagen? Als dat intelligent is, dan is Ab inderdaad 'een brein'.

Maar volgens mij ligt het anders.
Volgens mij is Ab, die in Parijs het licht voor velen heeft doen laten uitgaan, volkomen breinloos. En met die terminologie zou ik hem dan ook graag voortaan willen bestempelen in alle nog komende mediapublicaties: 'de breinloze psychopaat achter de aanslagen in Parijs'. Precies, jongens en meisjes, iemand aan wie je beter geen voorbeeld kunt nemen... 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Blauw

Het is de bekende openingszin van een verkoper of verkoopster in een kledingzaak: 'Kan ik u helpen of kijkt u even rond'. Mijn antwoord is negen van de tien keer 'nee dank u, ik kijk even rond'. Voor dat rondkijken in de gemiddelde kledingzaak krijg je vervolgens hooguit twee minuten. Want dan staat diezelfde verkoper in je nek te hijgen en meent hij je aan te moeten moedigen met de woorden: 'Ja, dat is een leuke polo hè; nieuwe collectie'. Op zo'n moment zeg ik hem gewoon recht in zijn gezicht: 'Zeg, jij was het toch die mij bij mij binnenkomst vroeg of je mij kon helpen? En wat antwoordde ik toen? Heb ik gezegd dat ik je hulp nodig had? Zie ik er uit als iemand die hulp nodig heeft bij het uitzoeken van een polo? Denk jij dat ik mij op mode-gebied moet laten adviseren door een of ander a-modieus opdondertje die op zaterdag wat geld wil bijverdienen en zelf witte tennissokken onder een zwarte broek draagt? Nou? Opzouten dus mannetje. Achter je toonbank....