Doorgaan naar hoofdcontent

Geestelijk Knuffelen (door Carl Schipper)


Geestelijk Knuffelen.
Wanneer doe jij het?


         Het is bewezen dat knuffelen een positieve bijdrage levert aan je gezondheid. Als je iemand een welgemeende omhelzing of arm om de schouder legt, dan maken zowel jouw hersenen als die van de ontvanger de stofjes dopamine en endorfine aan. Deze zogenaamde neurotransmitters doen ons direct beter voelen, nemen pijntjes weg en geven ons humeur een positieve ‘boost’.
Maar ja, in deze tijd waarin we anderhalve meter afstand van elkaar moeten houden, valt er weinig te knuffelen ...

Het is een feit: er wordt over de hele wereld tijdelijk veel minder geknuffeld. Minder omhelst. Minder gekust. Minder armen om schouders gelegd en minder over de bol geaaid. Niet vreemd, want we zijn allemaal op onze hoede voor het virus en lijfelijk contact met personen uit 'een andere bubbel', dat doen we liever niet.

Dat weinige knuffelen is niet alleen jammer voor ons sociaal contact (relaties worden er sterker door), het is bovendien nadelig voor ons algemeen welbevinden en voor de algehele volksgezondheid! Want die lekkere stofjes die in ons brein vrijkomen als we knuffelen, leveren ons heel veel goeds op dat we al een hele tijd moeten missen.

Maar er is een remedie waarmee we iets kunnen goedmaken. Wist je dat je die lekkere stofjes ook op tal van andere manieren kunt vrijmaken in je hersenpan? Het is een kwestie van op een andere manier aandacht geven aan de mensen in je omgeving. Bijvoorbeeld door meer en beter te luisteren naar anderen. Door echt tijd voor hen te nemen. Deze aandacht wordt ook wel 'Kwalitatieve Aanwezigheid' genoemd. Ik noem het Geestelijk Knuffelen!

Geestelijk Knuffelen kan dus ook op anderhalve meter, als je iemand tegenkomt op straat. Maar het kan ook heel goed online, via FaceTime of via videobellen. En zelfs telefonisch, zonder beeld, kun je door belangstelling te tonen (=luisteren) aan twee kanten van de lijn een prachtig dopamine-endorfine-momentje creëren. Probeer het maar: spreek eens iemand aan op straat of bel eens iemand op die je een tijd niet gesproken hebt. Vraag met oprechte interesse hoe het met hem/haar gaat. Toon interesse. Luister. En het gebeurt...

Kijk, zo kan je ook knuffelen. En elke dag is er wel een momentje dat het kan. Op je gezondheid!

Carl Schipper / Formatie Schipper
Creatief- en conceptdenker

Reacties

Populaire posts van deze blog

Een hapje en een drankje...

Het is een heerlijke zin: wij nodigen u graag uit voor een hapje en een drankje. Hoe dikwijls heb ik die zin gelezen in uitnodigingen van zakelijke relaties? Hoe vaak schreven vrienden hem met zwierig handschrift in hun uitnodiging als er weer iets te vieren viel? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd. Kan het Hollandser? Kan het afgepaster? Uitgekleder? Minimaler? Een feestje, een receptie, een bijeenkomst met altijd weer dat hapje en dat drankje. Zo netjes. Zo keurig. Zo benepen. Je ziet jezelf al bij binnenkomst twee bonnetjes in de hand gedrukt krijgen. Eén voor een hapje. Eén voor een drankje. Maak er een dolle boel van! Als ik de zin nu weer zo lees in een uitnodiging van een chique automerk, houden mijn ogen even halt en mijmer ik. Zouden de Grieken, die het, laten we eerlijk zijn, momenteel niet makkelijk hebben, dat ook schrijven in hun uitnodigingen naar elkaar. "Kom je naar mijn Souvlaki-Party? Voor een hapje en een drankje wordt gezorgd." Ik denk het ni...

Het leven is een feestje!

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.

Ik ken een moeder...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...