GOEDBLOG

Tijdens een opera, zeer bevlogen, was het publiek emotioneel bewogen. Tranen vloeiden, in de zaal en op 't balkon. Niet zo vreemd dus dat de juffrouw van de jassen in de pauze dweilen kon.

Een boek is een feestje in je hoofd.

Dikke envelop vandaag in de brievenbus. Van de Gewestelijke Afvalstoffen Dienst. Of ik de bijgaande stapel plastic zakken wil gebruiken om mijn plastic afval in te scheiden. Welgeteld 10 plastic zakken van het formaat gewone vuilniszak zitten er bij. Zijn de overheid en de GAD helemaal idioot geworden? Wat is dit voor een krankzinnige milieubelastende actie? Ik moet wat? Mijn plastic doppen van de pindakaaspotten draaien en apart in die zakken bewaren? Mijn tandpasta-tube apart inzamelen? De folie van de vleeswaren halen en in deze zakken deponeren? Een jaar lang in deze 10 zakken al mijn plastic weggooidingetjes bijeensparen? Bekijk 't even zeg. Ik ben Malle Pietje niet! Anders had ik wel bij het vuilnisscheidingstation Crailoo gaan werken. Kost dat allemaal, zo'n envelop met dikke inhoud naar elk woonadres? Heeft iemand wel eens doorgerekend dat je dat de eerste komende 5 jaar nooit meer never terugverdiend in termen van geld en milieubelasting? We zijn gek geworden in dit kl...

Ik had mijn tweede biertje net besteld, toen ik merkte dat er op de bar voor mij een koperen plaatje geschroefd was. 'Henk' stond erin gegraveerd. En daaronder stond 'In memoriam'. Met mijn duim probeerde ik het plaatje wat glans te geven. Henk kende ik niet overigens. Sterker nog: ik kende deze hele kroeg niet. Ik was er naar binnen gelopen omdat het plensde van de regen buiten en ik een droog onderkomen zocht. En hoewel het pas kwart voor drie was, had ik van al dat vocht buiten dorst gekregen. Omdat de man achter de toog telkens mijn kant op keek, blijkbaar verlegen om een praatje, brak ik het ijs. 'Wie was Henk?' vroeg ik. 'De vorige eigenaar', antwoordde hij kortaf en droogde wat glazen af. Ik knikte, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was dat de eigenaar van een kroeg aan deze kant van de bar zat. 'Je zult je wel afvragen waarom hij als eigenaar daar dan zat?', vroeg de barman. Deze man had op de kermis moeten staan als waarzegger, w...

Onze oudste dochter van 18 heeft vandaag haar rijbewijs gehaald. Het was de eerste keer dat ze examen deed. Als ze thuiskomt zijn we allemaal uitgelaten. En ik helemaal. Want als vader ben je blij in twee opzichten: geweldig voor je dochter én heerlijk voor je portemonnee. Oké, toegegeven met het behalen van deze rijvaardigheidsproef is het financieel gezien nog niet helemaal klaar. Er moet eerst nog buiten de deur gegeten worden, vinden mijn drie dames unaniem. Om het te vieren. Als we besloten hebben waar we willen eten, stappen we in de auto. De oudste dochter achterin. Voor dat we de oprit goed en wel zijn afgereden, heb ik al twee, drie corrigerende adviesjes voor mijn kiezen. Als we de snelweg opdraaien nog twee erbij. Bij het inparkeren, schijn ik een voetganger over het hoofd gezien te hebben. Althans, als die er zou hebben gelopen, volgens onze nieuwbakken automobiliste die het van de achterbank allemaal nauwlettend in de gaten houdt. Heerlijk zo'n scherpe, nieuwe bijrijd...

'Een flesje berkenwater, alstublieft' zeg ik tegen het meisje achter de toonbank van de drogisterij. 'Wat?' zegt ze. 'Een fles-je ber-ken-wa-ter', articuleer ik.' Zij herhaalt mijn woorden met een vraagteken erachter, waaruit ik oplees dat ze geen flauw benul heeft waarover ik het heb. En die gedachte klopt. 'Nooit van gehoord', zegt ze zonder enige schaamte, die ik persoonlijk wel gehad zou hebben als ik achter de toonbank van een drogisterij stond en niet wist wat berkenwater was. Ik waan mij even de docent van de cursus haarverzorging voor beginners. 'Berkenwater is afkomstig van berkenbomen en het is voor je haar', leg ik haar zo simpel mogelijk uit. Zij knikt. Haar mond een klein beetje open, waardoor ze nog net iets dommer lijkt dan ik zo even aannam dat ze was. 'Ik heb er werkelijk nog nooit van gehoord. En ik werk hier nou toch alweer bijna anderhalf jaar'. Dat zegt meer over jou dan over berkenwater denk ik. Maar dat zeg je n...

Als ik 's morgens met de hond loop, zie ik een zwarte auto door de straat rijden. Er zitten twee in het zwartgeklede mannen in. Ik zie het meteen; dat belooft weinig goeds. De auto rijdt zacht. De mannen zijn duidelijk op zoek naar het juiste adres. Voor een huis in de buurt stoppen ze. Ik mompel in mijzelf 'Kees zal toch niet...'. De éne man in het zwart stapt uit en loopt richting voordeur. Als hij met zijn hand naar de voordeurbel reikt, zie ik opeens de man in de auto wenken. De man die buiten staat loopt zonder aangebeld te hebben naar de auto terug. 'Ze hebben gebeld', hoor ik als ik de auto passeer zijn collega zeggen. 'We moeten op nummer 78 zijn'. Als ik voorbij het huis van Kees loop, kan ik mij niet aan de indruk onttrekken dat Kees vandaag enorme mazzel heeft gehad.