GOEDBLOG

Een vrouw solliciteert bij een circus. Ze zegt tegen de circusdirecteur, die maar weinig tijd heeft: 'ik kan heel goed een vogel nadoen'. 'Daar zit ons publiek niet op te wachten', zegt de circusdirecteur kortzichtig en steekt zijn hand uit naar de vrouw om haar gedag te zeggen. De vrouw schudt zijn hand en vliegt weg...

Ze heeft alles mee. Behalve de wind als zij de kinderen naar school brengt.

Vind je mijn haar zo mooi pap?, vraagt ze staand voor de spiegel. Best wel, zeg ik gehaast. Wel of niet mooi?, wil ze weten. Duidelijkheid eist ze. En terecht. Als jonge vrouw van zes neem je geen genoegen met een half antwoord. Ja, ik vind je vlechten mooi, heel mooi, voeg ik er aan toe. Doe 's zo, vraagt ze en ze steekt als voorbeeld een eed-afleggende hand in de lucht. Ik doe haar na en voeg er plechtig aan toe: echt mooi. Je liegt, zegt ze. Ik zie het aan je ogen. Je vindt ze stom. 2003, Hilversum.

Je ziet, hoort en leest ze steeds vaker. Mensen met 'maniertjes'. Ze doen zogenaamd grappige dingetjes. Ze vallen op door hun quasi-spontane toevoegingen die ze aan hun geschreven of gesproken teksten doen. Daarmee denken ze dat ze leuk zijn, maar het zijn maniertjes. Maniertjes die ze anderen hebben zien doen en nu doen ze het zelf ook. Het liefst bij herhaling. En elke keer weer denken ze dat de ontvanger van de kwinkslag over hen denkt, 'wat een originele geest ben jij toch'. Eén van die maniertjes is bijvoorbeeld in een online tekst achter een als grappig bedoeld zinnetje een ;)-tekentje plaatsen. Of een :). Of wat voor stom tekentje dan ook. Maar meestal is het tekentje een teken. Een teken van totaal gebrek aan creativiteit. Vreemd genoeg signaleer ik die domme tekentjes vaker in teksten geschreven door vrouwen dan in teksten afkomstig van mannen. En als ze van mannen afkomstig zijn, zijn het meestal mannen zonder een greintje humor, let maar eens op. Nog één: he...

Op de verpakking stond Atlantis, Sclerotium/Truffels. Ook wel Magic Mushrooms genoemd. Het was, zoals je op het etiket kon lezen een 'medium visuele trip'. Dat wilde zeggen dat 'de kleuren aanvankelijk intenser werden waarna ze lichtelijk vervormden en als het ware begonnen te ademen'. Klonk allemaal spannend. De duur van de trip zou 4 uur zijn bij een dosering van 10 gram. En 10 gram kostte € 12,50. Op zich schappelijk voor een trip van 4 uur vond ik. Een ritje met de taxi van de ene kant van ons dorp naar de andere kostte zo'n € 15,00 terwijl je tijdens de trip niet eens de tijd hebt de zaterdagbijlage van de Telegraaf te lezen. Laat staan dat de kleuren intenser werden. En een taxichauffeur die ademde had ik vaker meegemaakt. Toen ik het spulletje zo rond de middagklok tot mij nam, wist ik dat er geen woord gelogen was op de verpakking. Zelfs mijn vale spijkerbroek was intens van kleur. En de kozijnen van ons huis, waarvan ik eerst dacht dat ze hoognodig geschild...

Ik ga je iets verklappen. Iets dat je eigenlijk niet mag weten. Het is inside-information rechtstreeks uit de wereld van de slagzinnenwedstrijdenbedenkers. Dat laatste woord heb ik zelf bedacht (doet het goed bij Scrabble). Ze bestaan helemaal niet, slagzinnenwedstrijdenbedenkers. Slagzinnenwedstrijden worden namelijk gewoon door bedrijven en hun reclamebureau bedacht. Daar zijn geen speciale functies bij betrokken en zeker al geen slagzinnenwedstrijdenbedenker. Hoogstens een paar loslopende creatieven en een marketingmanager van het opdrachtgevende bedrijf. Slagzinnenwedstrijden worden bedacht omdat de bedenkers denken dat klanten dat leuk vinden. En dat vinden ze ook. Tenminste, velen van hen. Ik vind een slagzinnenwedstrijd ook leuk. Dus doe ik als het even kan mee. En ik moet zeggen: niet zonder gevolgen. Ik heb inmiddels slagroomtaarten, 16 blikken kattenvoer (lekker als je een hond hebt), een elektrische tandenborstel, een pannenset en een Texels dekbed gewonnen. Die laatste ligt...

Vorig jaar, in 2010, was het op zondag 7 maart Nationale Complimentendag. Ik weet dat nog goed, omdat ik die dag vorig jaar actief gevierd heb (zie http://goedblog.blogspot.com/2010/03/complimenten.html). Vanzelfsprekend keek ik uit naar de Nationale Complimentendag 2011.Voor mij mijn tweede Complimentendag. Ik had mij voorgenomen deze dag mij van mijn beste kant te laten zien. Ik wilde de Complimentendag van 2010 nog eens dunnetjes over doen. Nu vermoedde ik, dat deze heuglijke dag wel zo'n beetje op dezelfde dag in maart zou vallen. Dat is immers met de meeste feestdagen zo; ze keren terug op ongeveer of zelfs exact dezelfde datum van het jaar daarop. Maar wie schets mijn verbazing? De Nationale Complimentendag is van de agenda verdwenen! Foetsie. Weg. Waarom? Waarom moest deze leuke, positieve dag verdwijnen? Welke autoriteit heeft daartoe besloten? Koningin Beatrix? Rutte? De Rijdende Rechter misschien? Voldeed de dag niet aan de eisen van de overheid? Moest er geld bij? Zijn e...