GOEDBLOG

Ik stond in jouw blikhoek en gaf je een glimoog. Jij kruisde mijn oogveld, ik kreeg 'n kniplach terug. Wij dansten de Quickflow en later de Slowstep. Jij nipte Cointini, en ik dronk Martreau. We reden per Rolls  - de Royce die was stuk - richting Oud-Kloten en via Nieuw-Tieten terug. De wereld ging draaien De rest is verleden. Jij wilde naar boven Ik wilde beneden. Ons meisje heet Karel. Onze zoon heet Marie. Hoe meer ik ze roep, des te dubbel ik zie. Wij dansen de Quickflow de Slowstep niet meer. We zijn al wat ouder als dame en heer. En nu, nu ik kniplach, krijg ik jouw glimoog terug. Je tanden die dansen als voetjes zo vlug.

De eerste maand van 2012 is morgen ten einde. Hij leverde bar weinig nieuwe opmerkingen op. En originele wensen al helemaal niet. De meeste wensen kende ik al. Van vorig jaar. Dit waren de klassiekers die deze maand weer voorbij kwamen: - ja, insgelijks man - ja, van hetzelfde voor jou en je dierbaren - beste wensen kerel - gelukkig nieuwjaar - alles wat wenselijk is - ja, nu mag het nog hè - een mooi 2012 (en gezond vooral hè) - al het vleselijke - dat het maar een mooi jaar mag worden - ja vooral gezondheid, dat is het belangrijkste toch? - nieuw jaar, nieuwe kansen. Kon dan niemand, sodeju, iets originelers bedenken? Iets waar je echt iets aan hebt? Een advies of zo. Of een waarschuwing. Zo iets van: PAS OP: s chrijf 12 in plaats van 11.  Of zo iets dergelijks.

Als ik vroeger met mijn vader op zaterdag naar de visboer ging, mocht ik steevast een Zure Bom uitzoeken. Jawel, ik schrijf 'visboer', want zo heette die man toen. Als je nu iemand 'boer' noemt, is dat een belediging. Toen niet. Tegenwoordig heet de visboer: vistraiteur, visspecialist of visboetiek heb ik zelfs eens ergens gelezen. Goed, die Zure Bom, daar gaat het over. Als mijn vader aan mij vroeg: 'wil jij ook iets hebben?', wees ik de grote glazen pot met Zure Bommen aan. De visboer in kwestie pakte een tang, haalde het deksel van de pot en greep de eerste de beste Zure Bom. En dat deed hij zo week na week op deze manier. FOUT! Wat was hier fout aan? Wel, om mij de indruk te geven dat ik het aardigste jongetje was dat hij kende en ik voor hem (samen met mijn vader) een zeer speciale klant was, had hij moeten zeggen: 'Nou, dan ga ik eens kijken of ik de grootste Zure Bom uit deze pot kan halen.' Maar nee, hij pakte maar wat. Maar net welk Zuur kl...

Gedichtendag, gedichtendag ik wou dat ik wat dichten mag en dichter bij de dichter was die schrijft dat het weer lichter was wat lichter dan de witte was de bonte was nog bonter mag dat rijmen op gedichtendag 't is lichter dan de lichtste lach ik lach mij rijmend door de dag gedichtendag, gedichtendag met rijm sla ik vandaag mijn slag!

Nu even iets vrolijks! Er is tenslotte al genoeg ellende in de wereld. Komt-ie: Geef mij de liefde en de gein   Pak jij de poen en het chagrijn   Want heus er komt een tijd   Dan ben je alles kwijt   Geef mij de liefde en de gein   Pak jij de poen en het chagrijn   Arm of rijk dat is gelijk   We houwen 't toch niet droog   Want we gaan allemaal weer met de neus omhoog. Liedtekst: Wim Kersten, De Twee Pinten (sinds 2001 met zijn neus omhoog). 

Mag ik even zweven? Gewoon even met de beentjes van de vloer. 100 Kilo in de lucht. Als André Kuipers even zweven. Even luchtig. Even vluchtig. Zonder dat getrek van de zwaartekracht. Zonder dat lome gevoel iets te moeten. Zonder te weten dat er iemand op mij wacht. Doe dit, doe dat. Hou op zeg. Mag ik even zalig zweven? Ach toe, ja mag ik even?

Tevreden kijk ik terug op mijn verjaardag van gisteren. Onverwachtse aanloop en dito cadeaus vielen mij ten deel. Er was gezelligheid en we hebben heerlijk gegeten. En gelukkig was er ook weer geen overmatige drukte, want dan vraag je je 's avonds af: 'zat ik nou in de bediening of was ik jarig?' Om half twaalf ging ik, een jaartje ouder dat wel, maar met een goed gevoel slapen. Wegdromend dacht ik aan hem die het al van boven beziet. Hij die ver van ons weg is, maar toch zo dichtbij. Onze toeverlaat in deze moeilijke tijden. De man met de zalvende glimlach, het open gezicht. Hij die het voorbeeld is voor velen. Ik bedoel André. Astronaut André Kuipers die met zijn bolle kop ons afgelopen week toesprak vanuit het ruimtestation ISS en ons vertelde hoe lekker Hollandse oude kaas smaakt. Alsof wij dat hier beneden niet weten. Moet je daarvoor een miljoenen verslindende missie opzetten? Om achter de smaak van Old Amsterdam te komen? Bij mijn mannetje op de hoek, staat elke...