GOEDBLOG

E-mail aan de directie van Koninklijke Grolsch Brouwerijen: Geachte directie van mijn voortreffelijke bier Grolsch, Met ontsteltenis de Grolsch-advertentie van vandaag (28/4) gelezen in de krant. Kopregel: Een koninklijk blikje. Wat een ramp-tekst. Als professioneel copywriter met ca. 30 jaar ervaring, durf ik te stellen dat deze advertentietekst Grolsch niet waardig is. Een onzinverhaal, dat op de eerste plaats. Zonder enige relevantie (wat wilt u hier nu eigenlijk zeggen? Dat een blikje Grolsch net zo lekker is als de beugel? Nou, zeg dat dan en sleep de Koninklijke familie er niet met de haren bij!). Ik heb ongeveer 35 volstrekt overbodige woorden uit de bodycopy weggestreept die de tekst slechts wollig en onleesbaar maken. Schijven is schrappen, weet u. Hoe korter een tekst, des te beter. En dan die zin: "Maar daar komen we nog wel een keer op terug". Hoezeer kun je een lezer afleiden met informatie die je op dat moment niet geeft? Had hier nu gewoon het geheim...

"Van Vleuten, goedemiddag." "Goedemiddag mijnheer Van Vleuten, u spreekt met Schipper.  Weet u dat u een probleem heeft?" "Een probleem? Hoe zo?" "Nou, ik zag zojuist een bestelbusje van uw bedrijf en daarop stond: 'Van Vleuten. Wij doen meer dan u denkt'. En ziedaar uw probleem, mijnheer Van Vleuten." "Ik begrijp u niet goed mijnheer Schipper. Wat is dan mijn probleem?" "Uw klanten weten niet wat Van Vleuten allemaal doet. Ze denken dat Van Vleuten minder doet, dan dat u werkelijk doet. Met andere woorden: Van Vleuten heeft geen duidelijk smoel." "Oké, nu valt het kwartje", mijnheer Schipper. "Maar eh...Van Vleuten doet zoveel, ziet u. Slijpen, schuren, plamuren, reinigen, schaven, drillen, boren, repareren..." "Ja, ja en Blokker verkoopt ook veel. En de HEMA ook. Net zoals MacDonalds. En wat dacht u van Bol.com?" "Tsja..." Als u nu eens ...

Vandaag bijna een prachtige hole in one gemaakt. Nou ja...gemaakt, gepist. In de urinoir van een Shell Station langs de A12. Met hoge nood stond ik daar voor de pisbak en ik geloofde mijn eigen ogen niet! Een wapperende vlag met een hole. Met een klein briesje van links, zo aan de vlag te zien. Een prachtig mikpunt voor de sportieve man! Waar wij mannen vroeger inspiratieloos een dood vliegje stonden weg te poetsen, spelen we nu een spelletje golfpissen! Ik haal mijn ' driver uit mijn tas', lijn in volle concentratie op, maak een soepele oefenswing en met een ferme straal mik ik op het zwarte gat onderaan de vlag. Voorwaar geen gemakkelijke hole, merk ik. Ik gun mijzelf een Mulligan gezien het magere resultaat. Het korte werk is nooit mijn sterkste kant geweest. Ik doe twee, drie grote stappen achteruit om vervolgens, met een prachtige curve (noem het pisboog), mijn punt te scoren. Ik schrijf een twee op. Birdie! De vreemde blikken van de heren links en rechts in mijn fl...

Er was eens een koning in een land hier niet zo ver vandaan en die koning was op zich best een aardige koning. Hij had een vriendelijke lach, was aardig voor zijn vrouw, kinderen en onderdanen en eigenlijk had niemand last van hem. Als de koning met zijn gevolg ging winkelen of een stukje ging rijden, dan zwaaide hij vriendelijk terug naar iedereen die naar hem zwaaide. En soms zelfs, zette de koning als hij in een hele goede bui was, een handtekeningetje zo links en rechts. Kortom: het was een koning die je allemaal als koning zou willen hebben. Op een dag verliet de koning het paleis. Zomaar. Hij had een langwerpige koffer bij zich en zei tegen niemand waar hij naartoe ging. Maar goed, de koning deed zoiets wel vaker; even er in zijn eentje tussenuit. Niemand keek daar echt van op eigenlijk. Na een weekje kwam de koning alweer terug. Hij strompelde wat en had de langwerpige koffer nog altijd in zijn hand. De grote voordeur van het paleis werd fluks opengedaan door een van de lak...

Hun aantal groeit excessief. Veranderbange consumenten. Mensen die liever niets doen dan dat ze veranderen. Veranderen van provider bijvoorbeeld. Van telecomaanbieder. Van abonnementstype. Van energieleverancier. Want voordat je het weet, heb je gedonder. Sterker: altijd heb je gedonder als je dit soort zaken verandert. Dat is de wet van Murphy. If there's any way they can do it wrong, they will. Een voorbeeld. Je gaat verhuizen en brengt UPC (of welke andere club dan ook) hiervan op tijd op de hoogte. Op de dag van je verhuizing zet je op je nieuwe adres je TV aan en ziet niks anders dan sneeuw. Na een telefoontje van ongeveer 28 minuten (dat je met je mobiel doet omdat je vaste lijn ook nog niet werkt) weet je meer: bij de provider is iets niet goed gegaan. Dat wist je overigens al voordat je het telefoontje deed. UPC weet niets van je verhuizing ('weet u wel zeker dat u het heeft doorgegeven aan ons?'), maar belooft je dat alles zo spoedig mogelijk wordt opgelost. ...

Ik ken een moeder en die is anders dan andere moeders. Ze staat meer in de belangstelling. Je ziet haar vaker in de bladen. Er wordt meer over haar gesproken en geschreven. En, maar dat is haar harte gegund, ze woont in een paleis van een huis met een living als een balzaal zo ruim. U weet welke moeder ik bedoel. Die moeder waarvan één van haar zonen onlangs door een tragisch ongeval getroffen werd, waardoor - nog meer dan normaal - alle ogen op deze moeder gericht waren. Die moeder, die nog altijd in grote onzekerheid verkeert omdat haar zoon levend noch dood is, gaat aan het eind van de maand haar verjaardag vieren. Groots vieren. En iedereen is uitgenodigd om er bij te zijn. Als moeder loopt zij dan wuivend door een Nederlands dorp, hapt een koek en schiet voor 10 punten een bal door een gat. En met haar aardigste lach neemt ze een tekening aan van een 10-jarig meisje met vlechten. Terwijl zij diep in haar hart weet dat er geen reden tot glimlachen, laat staan tot feesten is. O...

Vandaag heb ik tijdens een zondagse boswandeling met mijn vrouw en onze hond een schoenendoos gevonden. Het ding lag op de route die wij al vaak hebben gelopen. Het leek alsof iemand 'm van zijn fiets had laten vallen of zo. Het deksel van de schoenendoos, waarin een aantal kleine gaatjes zat, was met grijs Ducktape vastgeplakt, wat het op zich extra spannend maakte. Toen ik de doos wilde oppakken, wilde mijn vrouw mij hier eerst van af houden. Ze was bang dat er wat vreemds in zat of zo. Maar ik wilde het perse weten, dus trok ik de tape op de hoek los en opende ik voor zo ver kon de doos. Ik geloofde mijn eigen ogen niet! Drie kleine katjes in een laagje stro. Hun oogjes waren nog maar net open. Ik denk dat ze nog geen dag oud waren. We wisten niet wat we zagen! Inmiddels hebben we ze de hele middag al thuis. We zijn er met z'n allen hartstikke druk mee. Op de foto hier zie je ze; we hebben ze - om ze lekker warm te krijgen - in kleine poppe-jasjes gestopt. Dat vinden ze ...