GOEDBLOG

Denk je dat je alles gehad hebt tijdens zo'n jaar, blijkt het dat het altijd nog gekker kan. Hoorde ik gisterochtend op TV de burgemeester van Amsterdam nog vertellen dat het aantal overvallen drastisch gedaald is in 2012, 's middags meldt het landelijke suffertje De Telegraaf dat er in Utrecht een kinderboerderij is overvallen. Een kinderboerderij!  Stel je bent een boef. En je zit zonder geld. Dus denk je: ik moet een overval plegen om aan geld te komen. Vervolgens denk je: waar zal ik dat doen? En dan heb je - sodeju - een déjà vu.  Je denkt aan je gelukkige jeugdjaren toen je, aan de hand van je vader en je moeder, door de plaatselijke kinderboerderij liep. Dat je de grote, grijze hangoor aaide. Dat je samen met je vader het geluid van de kippetjes na-tokkelde. En dat je vader je hoog optilde bij het geitenhok, zodat jij die ene grote geit met die sik beter kon zien.  Dat is het, denk je! De kinderboerderij! Die ga ik overvallen! Jeugdsentiment maakt zich v...

De laatste uren tikken weg. Nog een paar dagen en we zetten een streep door 2012. Een jaar dat zo veelbelovend begon, maar toch zo weinig uit de verf kwam. Een jaar met niet alleen een prins die buiten de piste skiede, maar met hem vele politici, bestuurders en zelfs wetenschappers. Een jaar waarin het onveiliger werd op straat door het wegvallen van De Cock (met CK) en nog onveiliger in de gymzalen van de Nederlandse lagere scholen, waar elk jongetje achter de rug van de gymleraar Epke probeert te zijn. Een jaar ook van ongeloof. Want een paus die zich openlijk uitspreekt tegen homo's, die kan toch niet door God gezonden zijn? Een jaar van vertwijfeling, getuige de beslissing van John de Mol om halverwege de Voice de stoelen toch maar weer om te draaien. Een actie overigens, die mij op een idee bracht! Ook ik heb aan het eind van dit jaar besloten het zelfde te doen. Mijn stoel om te draaien. Want als we met z'n allen René van der Gijp als TV-persoonlijkheid 2012 uitroepen,...

In een advertentie van een plaatselijke vuurwerkverkoper, lees ik de volgende tekst: 'Door de nieuwe regelgeving brengen wij nu het zwaarste vuurwerk ooit op de Nederlandse markt. Was vroeger maximaal 15 gram per tube toegestaan, wij brengen nu maximaal 50 gram per tube, wat extra knallen en geweldige effecten oplevert. Wij leveren het zwaarste legale vuurwerk ooit!'  Verderop in de paginagrootte advertentie worden 500.000(!) knallers aangeboden, supermortieren, zwaar kaliber lawinepijlen en flowerbeds met 4 kilo kruit. Zeg het met bloemen. En wij maar wijzen naar die gekke Amerikanen met hun schiettuig. Elk jaar laait de discussie weer in alle hevigheid op. Vuurwerk of niet? En elk jaar worden er weer ongeveer 20 mannen in de leeftijdscategorie 15-24 aan één of twee ogen blind en vallen er zelfs doden. En die de gratis vuurwerkbril dan? Biedt die geen bescherming? Jawel, maar daarmee wil je als stoere gozer natuurlijk niet gezien worden. Brillen zijn voor mensen die leze...

We zijn het einde der tijden nabij. Nog hooguit een dag en het is allemaal afgelopen. Hoe ik dat zo zeker weet? Dezer dagen kreeg ik diverse e-mails met 'kerstkaarten'. Nou ja, kouwe, online berichtjes. O zo goed bedoeld, maar allemaal hun doel missend. Er zaten allerhande teksten en plaatjes bij. Kerstmannen, kerstbomen en kerstlandschappen met sneeuw. Maar geen één kon mij boeien, laat staan dat ik geraakt werd door deze  kerstspam . Ook kreeg ik natuurlijk weer een paar 'aflaat-e-mails'. Berichten van bedrijven die schreven dat ze dit jaar aan Serious Request een donatie deden, of aan Pink Ribbon. Nobele gebaren, dat zeker. Alleen is het niet chique om met je gulle gaven te koketteren. Trouwens, het getuigt van nog minder klasse als je tegen je relaties zegt dat je zo goed doet en vervolgens laat weten dat je daardoor geen relatiegeschenk geeft of zelfs geen echte kerstkaarten stuurt.  Het toppunt van relatie-onvriendelijkheid vond ik toch wel de e-mail die ik k...

Je ziet ze met regelmaat. Helemaal aan het einde van het jaar. En meestal staan ze in suffige ondernemersblaadjes. Of je leest ze op je social media. Ik noem ze 'rijtjes'. Je kent ze wel: de 3 meest gemaakte taalfouten. De 4 duidelijkste koopsignalen. De 7 beste openingszinnen en dat soort quasi-wetenschappelijke kul. Het zijn van die rijtjes die de uitgever publiceert omdat hij weet dat lezers rijtjes vreten. Rijtjes zijn 'hot'. Ze zijn een hang naar onze lagere schooltijd. Rijtjes worden ook graag doorgemaild naar collega's en vrienden en op social media gepost. De uitgever doet altijd alsof hij maandenlange research aan zijn rijtje vooraf heeft laten gaan. Alsof hij een team van zijn beste bureauredacteuren het land in heeft gestuurd, die dagelijks hun oor bij ondernemend Nederland te luisteren hebben gelegd en zo hun rijtjes hebben opgetekend. Een rijtje begint dan ook altijd met: 'Recent onderzoek wees uit, dat...'. Onzin! De meeste van  die rij...

Elk jaar worden wij weer geconfronteerd met het onding. En zonder enig overleg of aankondiging vooraf. Een mens heeft wat dat betreft helemaal niets in te brengen. Op een goede dag in december loop je naar de oranje bus en ja hoor...daar is-ie weer: d e I.W.V.  (de Inwerpversmaller). Deze mensonterende voorzorgsmaatregel van Tante Pos haalt bij mij letterlijk en figuurlijk het bloed onder de nagels. Want waar elf maanden van het jaar de brievenbus is voorzien van een royale, mensvriendelijke gleuf die zelfs een redelijke doorgang biedt aan zwangere brieven en kaarten, zorgt de I.W.V. ervoor dat je poststukken zonder modelfiguur, subiet een halt wordt toegeroepen. Ho mannetje, jij bent te dik! Ga jij eerst maar even afvallen voordat jij met je andere brievenvrindjes mee mag. Sta je met je stapeltje post.  "Ons advies", zo zegt de Post, "is uw post af te geven bij het postkantoor." Welk postkantoor? In Hilversum hebben wij sinds jaren al geen behoorlijk postkanto...

Het is waar: het leven is een feestje.  Het enige jammere aan dat feestje is, dat wij mensen altijd weer in staat zijn ons eigen feestje   te verstieren. Hoe wij het flikken? Het is mij een raadsel. Maar keer op keer lukt het ons het feestje dat Leven heet, minder leuk te maken dan het zou moeten zijn. En dat is altijd ten nadele van het leven. En van onszelf.  Waarom doen wij dit onszelf aan? Waarom maken wij het voor onszelf zo moeilijk? Terwijl een leuk leven dat aangenaam en gezellig is, binnen handbereik ligt.  Alle randvoorwaarden zijn er immers. De feesttent. De gasten. De slingers. Of in een andere context: er is een zaterdagmiddag. Een groen grasveld met witte lijnen. Er zijn 22 jonge jongens. Een bal, spelregels en wat vaders die die middag nog wel 90 minuten over hebben. Alles voorhanden zou je zeggen, om er een prachtige feestmiddag in de buitenlucht van te maken. En toch is het niet gelukt. Sla mij maar dood.