GOEDBLOG

Het wordt met de dag duidelijker: telefoneren is uit. Dat weet inmiddels iedereen die bij tijd en wijle telefonisch contact probeert te leggen per vaste of mobiele telefoon. Oké, dat nieuwe relaties met een 'cold call' moeilijk te bereiken zijn, dat weet je. Verkopen per telefoon is al jaren canvassen waar alleen de beste salestijgers succesvol in zijn. Maar ook zakenrelaties, collega's, vrienden, leden van de sportclub en zelfs familieleden onderling hebben, volgens recent onderzoek van een grote telefoonmaatschappij, steeds minder telefonisch (dus gesproken) contact.  Erg? Voor de KPN in elk geval wel. Hun verdienmodel is er nog altijd grotendeels op gebaseerd. Oké, een klein voorbeeld dan van hoe onze telefonische communicatie op z'n laatste benen loopt. Een praktijkvoorbeeld dat je zelf ook wel kent:  Je belt Bob Jansen, een zakenrelatie van je. De telefoniste zegt tegen je dat de heer Jansen aanwezig is en zij je zal doorverbinden. Tòch krijg je weer dieze...

        Ik weet het nog goed: op de dag van mijn zevende verjaardag had ik een fantastische ervaring. Ik realiseerde mij, op die specifieke dag in januari van het jaar 1965, dat dit de leeftijd was waarop ik eindelijk alles wist. Zo wist ik waar de baby's vandaan kwamen (dat had ik van mijn vriendjes gehoord toen we tijdens ons dagelijkse potje voetbal op het trapveldje voor ons huis vijf minuten rust namen). Ik wist dat je beter niet met je grote teen van je linkervoet al fietsend de dynamo van je fiets moest activeren (omdat je dan een ongelofelijke rotsmak zou maken, zoals mijn oudere zus was overkomen). Ik wist dat je rozen schuin moest afsnijden en met een beetje suiker of een zakje met spul op half lauw water moest zetten (dat had ik mijn moeder vaak genoeg zien doen). En ik wist dat je nooit je sigaret in de asbak van de auto moest uitmaken (omdat mijn vader daardoor bijna eens de fik in zijn Citroën DS had gezet).        Ik wist dus v...

In België vond in Westerlo op zaterdag 1 juni een voetbalwedstrijd plaats tussen een Belgisch en Nederlands amateurteam. Eigenlijk niks bijzonders; zo'n interland vindt wel vaker plaats . Maar dit was een speciaal treffen. Dit was een voetbalwedstrijd tussen twee elftallen waarvan alle spelers slechts één been hadden. Waar er anders 22 x 2 benen op het veld staan (exclusief de benen van de scheidsrechter), stonden er hier maar 22 benen opgesteld. Echte voetballiefhebbers zouden hun neus ophalen voor zo'n wedstrijd. Op halve kracht spelen, zouden ze het noemen. Vele anderen, gezien het aantal toeschouwers, leek het juist een verdieping van het spel. Als scoren met twee benen al moeilijk is, dan moest het met één been nog moeilijker zijn, moeten zij gedacht hebben! Het was dus een drukte van jewelste, daar op het enige en tevens hoofdveld van FC Westerlo. Het werd die middag een historische middag. Zeker omdat elke speler zijn beste beentje voorzette in deze prestigieuze i...

Nu de Hollandse Nieuwe nog even op zich laat wachten, wil ik als alternatief graag aandacht vragen voor 'de Hollandse Ouwe'.  Deze laatste namelijk, is niet te versmaden, minstens zo goed (lees: dikwijls beter) dan de Hollandse Nieuwe en per direct voor handen... Over welke Hollandse Ouwe ik het heb?  Nou, over mijzelf bijvoorbeeld. Senior 60-plus creatief, conceptman en copywriter met meer dan 30 jaar aan vlieguren in het marketingcommunicatievak. Of neem mijn collega Guus. Of Ruben, Ruud en Peter. Net als ik zijn zij ruim de vijftig en zestig gepasseerd en als art directors en vormgevers van ongeëvenaarde klasse. Of Hans, Iwein en Peter zijn nog zo'n stel Krasse Knarren. Weten als reclamefotografen altijd de objecten net even pakkender te fotograferen dan door de klant gevraagd. Dat heet ervaring. En neem Kees. Begenadigd illustrator en visualizer met een tekenverleden dat ver teruggrijpt in de vorige eeuw. Tenslotte Maarten met z'n slimme marketingstrategieën....

Op een bepaald moment moet je zelf verder in je leven. Zonder moeder. Zonder de vrouw die je gebaard heeft. Je verzorgd heeft toen je ziek was. Je neus afveegde als je nieste en je haren kamde voordat je naar school ging. Op een dag neem je afscheid van je moeder. Voorgoed of gewoon voor het moment. En dan ga je als man zelf verder. Rug recht. Blik vooruit. 'Ik kan het ook zónder mijn moeder', prent je jezelf in. Daar stond hij. Onze nieuwe koning Willem-Alexander. Hij stond voorop, samen met koningin Máxima, op De Dam. Voor hem, naast hem, geen moeder. Zij zat thuis. Voor de televisie. Zij keek hoe haar zoon het deed. Zonder haar.   De koning stond er alleen voor. Hij keek anders dan voorgaande jaren. Zelfverzekerder. Hij liep anders dan voorgaande jaren. Koninklijker. Recht op zijn doel af. Hij was er klaar voor. Zonder moeder.  En een prins werd die avond de koning. 

Je leest het zinnetje steeds vaker op LinkedIn: 'De vaardigheden en deskundigheid van x werden onderschreven door...'. Bij deze zin staat dan een foto van x en door wie hij of zij is gekwalificeerd als bijzonder capabel.  Ook ik heb een paar keer een 'onderschrijving van mijn vaardigheden en deskundigheid' mogen ontvangen. Waarvoor dank aan de 'onderschrijvers'. Tegelijkertijd waarschuw ik ze direct op te houden met die flauwekul. We zijn de Apenheul niet met dat gevlooi! Alhoewel, onze wereld is niet veel anders dan een grote apenrots. Ook wij mensen voelen ons geroepen andere mensen te moeten vlooien. Publiekelijk en ten overstaan van de hele apengemeente steken we anderen  een banaan in de knalrode apenreet en we vlooien online wat af.  Aardig? Bijzonder aardig. Maar waarom doen we het?  Onderschrijven we de vaardigheden en deskundigheid van anderen om zelf vaardig en deskundig gevonden te worden? Zo van: ik ben in staat jou vaardig en deskundig vinde...

Een paar uur geleden reed ik op mijn fiets langs een weiland. De boer had net zijn koeien de vrije loop gelaten. Huppelend kwamen ze uit hun winterse stal. En dat leverde gekke taferelen op. Koeien die een maand of wat op stal hebben gestaan en naar buiten mogen, zijn als kleine kinderen die na een lange dag de peuterspeelzaal verlaten. Ze zijn ongecontroleerd in hun bewegingen, slaken kreten, springen en zijn nauwelijks in staat om op hun benen te blijven staan. Ook deze koeien. Er was er zelfs één die dacht dat ze een Afrikaanse springbok was. Maar met haar logge lichaam kwam ze niet veel verder los dan zo'n vijf centimeter boven het weiland.  Ik ben langs het weiland gestopt en heb me heerlijk laten inspireren door zoveel bruinbonte energie. En terwijl ik het nog koude voorjaar inademde, heb ik de dames aangemoedigd met een luid 'toe maar meisjes, dansen maar!' En dat was, potverdikke, niet tegen dovemansoren gezegd...