GOEDBLOG

Ze zijn inspirerend. Ze zijn innoverend. Motiverend. Baanbrekend vooral. Effectief ook. En ze werken! Tenminste... dat beweren de organisatoren. Ik heb het over de SuperPowerBoost Seminars waarmee je dagelijks doodgegooid wordt. Een fenomeen waaraan naar succes en kennis smachtenden zich graag en amechtig laven. Dorstig als ze zijn naar nieuwe wijsheden om - alsjeblieft - weer het succes van vroeger terug te krijgen. Het succes dat als fijn zand door hun vingers is weggelopen. Ach ja, we weten het zelf ook niet meer. Onze jarenlang verkondigde waarheden hebben kracht verloren. Wat gisteren nog werkte, werkt vandaag niet meer. Wat gisteren nog waarheid was, is vandaag een leugen. Wie van ons weet nog welke kant hij op moet? Moet je links of rechts? Voor- of achteruit? Offline of online?  Bricks of clicks?  Sparen of uitgeven? Facebooken of LinkedInnen? Kopen of verkopen? In de EU of eruit? Financial of Full Operational? Zelf doen of uitbesteden? Dollars of ...

Wie sport, kent het fenomeen: na enige tijd lichamelijke inspanning maakt je mond meer speeksel aan dan onder normale omstandigheden. Waarvoor dat nodig is mij een volkomen raadsel. Ik laat het maar zo. Ik zou het natuurlijk best kunnen opzoeken op internet, maar waarom zou ik? Mijn speekselproductie wordt er echt niet minder van als ik de oorzaak weet. Mijn remedie is (net zoals die van bijna alle sporters) tijdens mijn hardlopen zo nu en dan spugen. Zeg maar kwatten. Of netter gezegd: het afvoeren van overtollig mondwater door middel van het samentrekken van de mondspieren, waarbij gelijktijdig geblazen wordt met getuite lippen met het doel het speeksel snel en effectief uit de mond te verwijderen anders dan het in te slikken. Maar dat is zo'n lange zin. Gisteren kwatte ik ook tijdens het rennen. Flats! Op het bospad en z'n metertje of twee voor mij uit. Een mij tegemoetkomende fietser keek op, schoot piepend in zijn remmen en stopte pal voor mij. 'Hé, wat doe je?...

In het weekend getennist. Zoals gewoonlijk verloren. Maar toch mooi drie setjes het gravel laten opstuiven. En dat is goed voor lijf en leden op je ouwe dag. Ouwe dag? Kom op zeg! De 50+ Beurs in Utrecht, dat is pas een ouwe dag. Ik belandde er vorige week terwijl ik de Art Fair bezocht. Opeens stond ik in de belendende beurshal oog in oog met honderdduizend rugzakkende bejaarden die zich vermomd hadden als 50-plussers. Ik baande mij een weg tussen in trainingsjack gehulde brildragers, die zich door de wandelgangen voortbewogen als één logge oceaanstomer op weg naar voordeel en alles wat gratis was. Ik wist niet dat vijftigers zo oud, zo affreus en zo irritant konden zijn! Is dit mijn peergroup ? Ben ik dit? Zie ik er ook zo uit? Gedraag ik mij ook zo? Of betrof het hier een bepaald soort vijftiger? Vijftigers die eigenlijk zeventigers waren en zich jonger voordoen en deze beurs daartoe als podium kiezen? Mijn advies aan alle vijftigers: ga nooit...

Het vak copywriter trekt vele jongeren nog altijd aan. Ook al is de spoeling dun qua opdrachten en is het vak de laatste jaren drastisch veranderd. Waar je vroeger als copywriter schreef voor 'printed matter' en RTV (radio en televisie), is het nu vooral het internet dat de klok slaat.  Mede daardoor zijn veel copywriters 'SEO-tekstinvullers' geworden. Contentschrijvers. Vakkenvullers. Ze bedenken voor hun opdrachtgevers sleutelwoorden waarop de klant op het internet beter gevonden wordt. Ik verafschuw dat soort schrijverij; het heeft namelijk niets te maken met het vak copywriting. Copywriting is volgens mij schrijven in dienst van de marketing met als doel te verkopen.  Om met je tekstwerk diensten en producten te kunnen verkopen heb je andere skills nodig. Je moet op de eerste plaats een verkoper zijn. Maar ook beetje een psycholoog. Een klein beetje leraar Nederlands en je moet beschikken over een grote dosis mensenkennis.  Daarnaast moet je creatief zijn me...

Het was vandaag weer een heerlijke ervaring. Stemoproep in de hand, afgeven aan de commissie van vier achter de tafel, legitimatie erbij, dubbelcheck, goedgekeurd en ja hoor....daar stond ik met mijn maagdelijke stembiljet in een knus stemhokje met alle privacy die een stemmer zich kan wensen. Even met wat spuug de punt van het rode potlood natgemaakt en met vaste hand mijn keuze gemaakt. Stembiljet dichtgevouwen (zo'n soort zelfde klusje als het opvouwen van een ouderwetse wegenkaart) en het stembiljet in de gleuf gedaan. Zo, mijn landsplicht weer gedaan. Maar toen ik terugliep naar huis, bedacht ik mij hoe triest het allemaal was. Hoe schamel. Hoe gedateerd. Uit de tijd. Een stemritueel dat het niveau van stemmen in een ontwikkelingsland als bijvoorbeeld Angola nog niet ontstijgt. Want ook daar gaat het er net zo aan toe. Net zoals trouwens in Botswana. En in Tanzania. Stemmen in het geciviliseerde Nederland gaat anno 2012 nog net zoals stemmen in de binnenlanden van donker...

Onderzoek toont aan dat veel managers in het bedrijfsleven in tijden van economische crisis minder openstaan voor creativiteit. Onbekend maakt immers onbemind. En dat onbekende lijken we liever ver van ons te houden als het met onze economie  minder goed gaat.  Wel tegenstrijdig vind ik het dat - ook in deze tijd - veel managers van hun externe adviseurs nog altijd 'hoogstaande creativiteit' eisen. Er moet 'flink out-of-the-box gedacht worden', krijg ik regelmatig mee in briefings. Bij die aansporing ben ik op mijn hoede. Want hoewel veel opdrachtgevers mij inhuren voor nieuwe en creatieve ideeën, weet ik dat mijn meest creatieve voorstellen toch het eerst sneuvelen. 'Een ontzettend goed idee, maar we zijn er nog niet aan toe', doen mijn opdrachtgevers het af. Het liefst vlucht ik dan even het theater uit... Creativiteit afwijzen is overigens van alle tijden. In 1913 bracht Igor Stravinsky voor het eerst zijn nieuwe compositie Le Sacre du P...

Ik ontmoette recent iemand die Personal Shopper is. En ze schrijft het met twee hoofdletters op haar visitekaartje. Alsof haar functie iets wezenlijks voorstelt. Wat ze doet? Ze heeft het mij geprobeerd uit te leggen tijdens een receptie waar ik haar ontmoette en een tiental minuten naast haar stond met een glas wit in mijn hand. 'Personal shopper?', vroeg ik met een omhoogdraaiende stem toen we kaartjes uitwisselden. Ze knikte trots. Met een roodgelakte pinknagel krabte ze ostentatief een friemeltje toast, dat er helemaal niet zat, uit haar mondhoek. Ze vertelde mij, dat zij mensen die problemen met shoppen hadden begeleidde en adviseerde. 'Zijn die er dan'? was mijn reactie. Volgens haar plenty. 'Onderzoek wijst uit dat er circa 300.000 consumenten zijn met shopproblemen', zei ze. 'Omdat ze geen geld meer hebben om hun dagelijkse boodschappen te doen?', vroeg ik. Zij antwoordde dat het in dit geval ging om mensen die zeer goed bij kas zaten, maar...