GOEDBLOG

Ik kan mij er elke keer weer over verwonderen: zonder een kaartje te hoeven kopen, loop je zo het bos in. Of de hei op. Tussen de weilanden door. Over het strand. Gratis! Waar maak je dat nog mee? De meest lullige parkeerplaats in het centrum beslaat hooguit 2 x 3 meter grijs asfalt en kost je 1 euro per 10 minuten. Maar in de natuur (waar geen eind aan lijkt te komen) kun je voor onbeperkte tijd overal gratis verpozen. En al ben je door al dat moois om je heen even de tijd vergeten... in de natuur ontmoet je nooit een diender die je een bekeuring presenteert voor 5 minuten te lang stilstaan op dezelfde plek. Wat een rust! Wat een luxe! Wat een zuurstof! Wat een zee aan gratis ruimte! En terwijl alles om ons heen met het nieuwe kabinet in aantocht duurder en schraler lijkt te worden, de invoering van een toegangsprijs voor het bos, de hei, het strand en die mooie paden tussen de weilanden door, staat volgens mij niet op de agenda. Dus: mondje dicht (want voor je het weet k...

Zojuist ontving ik een e-mail van het Better Business Bureau (kortweg BBB). Zelf had ik nog nooit gehoord van dit instituut, maar het schijnt een aardig doortastend instituut te zijn als ik hun intimiderende toon zo beluister. Ze schreven mij het volgende (ik heb de Engelse tekst door Google Vertalen gehaald en ik geef er gelijk mijn commentaar bij in rood): Eigenaar / Manager (o, o... ze weten dat ik eigen baas ben, alleen 'Beste' kon er niet van af). Het Better Business Bureau heeft een in de bijlage genoemde klacht van een klant van u ontvangen met betrekking tot hun omgang met u. (Schrik! Wat heb ik ik fout gedaan? Bij welke klant? Gaat mij dit een klant kosten?) De adresgegevens van de betreffende klant vindt u terug in de bijlage. Lees deze bijlage goed en laat u adviseren door ons over uw positie en de mogelijkheden die u heeft om dit conflict op te lossen. (Een geluk bij een ongeluk: dit debacle is op te lossen, zo lees ik. Gewoon even de bijlage aanklikken. W...

Ze zijn inspirerend. Ze zijn innoverend. Motiverend. Baanbrekend vooral. Effectief ook. En ze werken! Tenminste... dat beweren de organisatoren. Ik heb het over de SuperPowerBoost Seminars waarmee je dagelijks doodgegooid wordt. Een fenomeen waaraan naar succes en kennis smachtenden zich graag en amechtig laven. Dorstig als ze zijn naar nieuwe wijsheden om - alsjeblieft - weer het succes van vroeger terug te krijgen. Het succes dat als fijn zand door hun vingers is weggelopen. Ach ja, we weten het zelf ook niet meer. Onze jarenlang verkondigde waarheden hebben kracht verloren. Wat gisteren nog werkte, werkt vandaag niet meer. Wat gisteren nog waarheid was, is vandaag een leugen. Wie van ons weet nog welke kant hij op moet? Moet je links of rechts? Voor- of achteruit? Offline of online?  Bricks of clicks?  Sparen of uitgeven? Facebooken of LinkedInnen? Kopen of verkopen? In de EU of eruit? Financial of Full Operational? Zelf doen of uitbesteden? Dollars of ...

Wie sport, kent het fenomeen: na enige tijd lichamelijke inspanning maakt je mond meer speeksel aan dan onder normale omstandigheden. Waarvoor dat nodig is mij een volkomen raadsel. Ik laat het maar zo. Ik zou het natuurlijk best kunnen opzoeken op internet, maar waarom zou ik? Mijn speekselproductie wordt er echt niet minder van als ik de oorzaak weet. Mijn remedie is (net zoals die van bijna alle sporters) tijdens mijn hardlopen zo nu en dan spugen. Zeg maar kwatten. Of netter gezegd: het afvoeren van overtollig mondwater door middel van het samentrekken van de mondspieren, waarbij gelijktijdig geblazen wordt met getuite lippen met het doel het speeksel snel en effectief uit de mond te verwijderen anders dan het in te slikken. Maar dat is zo'n lange zin. Gisteren kwatte ik ook tijdens het rennen. Flats! Op het bospad en z'n metertje of twee voor mij uit. Een mij tegemoetkomende fietser keek op, schoot piepend in zijn remmen en stopte pal voor mij. 'Hé, wat doe je?...

In het weekend getennist. Zoals gewoonlijk verloren. Maar toch mooi drie setjes het gravel laten opstuiven. En dat is goed voor lijf en leden op je ouwe dag. Ouwe dag? Kom op zeg! De 50+ Beurs in Utrecht, dat is pas een ouwe dag. Ik belandde er vorige week terwijl ik de Art Fair bezocht. Opeens stond ik in de belendende beurshal oog in oog met honderdduizend rugzakkende bejaarden die zich vermomd hadden als 50-plussers. Ik baande mij een weg tussen in trainingsjack gehulde brildragers, die zich door de wandelgangen voortbewogen als één logge oceaanstomer op weg naar voordeel en alles wat gratis was. Ik wist niet dat vijftigers zo oud, zo affreus en zo irritant konden zijn! Is dit mijn peergroup ? Ben ik dit? Zie ik er ook zo uit? Gedraag ik mij ook zo? Of betrof het hier een bepaald soort vijftiger? Vijftigers die eigenlijk zeventigers waren en zich jonger voordoen en deze beurs daartoe als podium kiezen? Mijn advies aan alle vijftigers: ga nooit...

Het vak copywriter trekt vele jongeren nog altijd aan. Ook al is de spoeling dun qua opdrachten en is het vak de laatste jaren drastisch veranderd. Waar je vroeger als copywriter schreef voor 'printed matter' en RTV (radio en televisie), is het nu vooral het internet dat de klok slaat.  Mede daardoor zijn veel copywriters 'SEO-tekstinvullers' geworden. Contentschrijvers. Vakkenvullers. Ze bedenken voor hun opdrachtgevers sleutelwoorden waarop de klant op het internet beter gevonden wordt. Ik verafschuw dat soort schrijverij; het heeft namelijk niets te maken met het vak copywriting. Copywriting is volgens mij schrijven in dienst van de marketing met als doel te verkopen.  Om met je tekstwerk diensten en producten te kunnen verkopen heb je andere skills nodig. Je moet op de eerste plaats een verkoper zijn. Maar ook beetje een psycholoog. Een klein beetje leraar Nederlands en je moet beschikken over een grote dosis mensenkennis.  Daarnaast moet je creatief zijn me...

Het was vandaag weer een heerlijke ervaring. Stemoproep in de hand, afgeven aan de commissie van vier achter de tafel, legitimatie erbij, dubbelcheck, goedgekeurd en ja hoor....daar stond ik met mijn maagdelijke stembiljet in een knus stemhokje met alle privacy die een stemmer zich kan wensen. Even met wat spuug de punt van het rode potlood natgemaakt en met vaste hand mijn keuze gemaakt. Stembiljet dichtgevouwen (zo'n soort zelfde klusje als het opvouwen van een ouderwetse wegenkaart) en het stembiljet in de gleuf gedaan. Zo, mijn landsplicht weer gedaan. Maar toen ik terugliep naar huis, bedacht ik mij hoe triest het allemaal was. Hoe schamel. Hoe gedateerd. Uit de tijd. Een stemritueel dat het niveau van stemmen in een ontwikkelingsland als bijvoorbeeld Angola nog niet ontstijgt. Want ook daar gaat het er net zo aan toe. Net zoals trouwens in Botswana. En in Tanzania. Stemmen in het geciviliseerde Nederland gaat anno 2012 nog net zoals stemmen in de binnenlanden van donker...